У августовского тура районного чемпионата по интеллектуальным играм – впрочем, как и любого другого – было несколько особенностей. Читать далее
Нина Рыбик
Корреспондент
Член Белорусского союза журналистов и Союза писателей Беларуси; неоднократный победитель областных, республиканских и международных творческих и профессиональных конкурсов; «Человек года Гродненщины» (2015 год); лауреат ІХ Республиканского конкурса «Женщина года Беларуси» (2015 год).
Пачаткам новага літаратурнага года назвала Дзень беларускага пісьменства гродзенская паэтка Вольга Алізар. Сёлета яго святкаванне праходзіла ў Касцюковічах. Читать далее
Вы заўважалі, што галоўныя, самыя дарагія словы ў нашым жыцці – «Радзіма», «зямля», «маці» (пералік можаце прадоўжыць) – жаночага роду? У тым ліку і мова, якую нездарма часта завуць матчынай. Читать далее
Наступнае заданне конкурсу, нам здаецца, будзе самым лёгкім з усіх папярэдніх. Вам не давядзецца нічога адгадваць. Читать далее
Не ведаю, лёгкім ці складаным падалося апошняе заданне пастаянным удзельнікам конкурсу «Сваё, астравецкае», але некаторыя з іх ці то не зразумелі яго, ці то пайшлі шляхам найменшага супраціўлення. Прапаноўвалася расказаць, што адбывалася на тэрыторыі сённяшняга паселішча да 1468 года – першага пісьмовага ўспаміну пра Астравец, па словах Вячаслава Саковіча, яго перадгісторыю. Гэта, вядома, не вельмі проста: як расказаць пра тое, пра што няма пісьмовых згадак? Але, як паказвае наш конкурс, для нашых уедлівых краязнаўцаў няма нічога немагчымага. Читать далее
Стартавала чарговая, 33-я па ліку, міжнародная навукова-асветніцкая экспедыцыя “Дарога да святыняў”. Прачытала аб гэтым у СМІ – і агарнулі настальгічныя ўспаміны… Читать далее
Что же подарить внуку? Чем можно обрадовать пятилетнего ребёнка, у которого всё есть? Как там пел Борис Гребенщиков: «Их дети сходят с ума от того, что им нечего больше хотеть…»
Читать далее
Хай прабачаць мяне мужчыны – на гэты раз пра футбол будзе расказваць жанчына. Да таго ж даволі далёкая ад гульні №1. У журналістаў, тым больш раённых, якія не могуць дазволіць сабе вузкую спецыялізацыю, так бывае: сёння трэба пісаць пра жніво, заўтра – пра канцэрт сімфанічнай музыкі, паслязаўтра – пра бокс. Час і абставіны выбралі мяне – і адправілі асвятляць хатні матч паміж ФК “Астравец” і пінскай “Валной”. Читать далее
Задаючы сваім рэспандэнтам «Пяць пытанняў аб галоўным», я і сама міжволі ў думках на іх адказвала, звярала свае адказы з іхнімі. Читать далее
Сёння ў Астраўцы жыве больш за 15 000 жыхароў (Да слова: да пачатку будаўніцтва атамнай электрастанцыі было амаль удвая менш – крыху больш за 8 тысяч). Ніхто не праводзіў даследаванні (ды і наўрад ці магчыма гэта зрабіць), колькі сярод іх абарыгенаў, карэнных астраўчан, а колькі прыезджых – людзей, якіх размеркаванне, каханне, пошук месца работы ці іншыя жыццёвыя абставіны прывялі ў наш край. Мне ўяўляецца, што не менш за палавіну.
Читать далее
Заўтра ў Астраўцы традыцыйна будзе адзначацца дзень горада. Не грэх з гэтай нагоды ўспомніць гісторыю нашага паселішча, якая пачалася задоўга да 1468 года і запісу аб штогадовым фундушы ў дзве меры мёду ўладальніка Геранёнаў Юрыя Гаштольда парафіяльнаму касцёлу Дзевы Марыі і Усіх Святых у Астраўцы. Бо калі быў у Астраўцы парафіяльны касцёл, то, значыць, была і парафія, і парафіяне…
Читать далее
Заданнем «з зорачкай» назвала 11 тур конкурсу «Сваё, астравецкае» адна з яго пастаянных удзельніц Наталля Блахіна.
Читать далее
«Мая любоў да раённай газеты старэйшая за мяне», – з такога парадаксальнага выказвання пачала адказ на адно з заданняў конкурсу «Сваё, астравецкае» Наталля Блахіна.
Читать далее
Не ведаю, што таму прычынай: ці то спёка, якая час ад часу апаноўвала нас гэтым летам; ці грыбныя-ягадныя-агародныя клопаты; ці здымак нашым чытачам не зайшоў – але варыянтаў подпісаў на гэты раз аказалася менш, чым звычайна. Для саміх канкурсантаў гэта, можа, і ў радасць – канкурэнцыя меншая, а вось рэдакцыйнае журы засмуцілася. Конкурс гэты даўні, адзін з газетных старажылаў, і аднойчы мы сутыкнуліся з такой праблемай: колькасць удзельнікаў зменшылася да мінімуму – і нам давялося яго прыпыніць. Читать далее
Гэтыя словы з вядомай песні часта гучалі падчас чарговага пасяджэння клуба «Астраўчанка», створанага пры раённым савеце ветэранаў. І невыпадкова: на гэты раз яно было прысвечана медыцыне і медыцынскім работнікам. Як справядліва заўважыла, адкрываючы яго, старшыня савета ветэранаў Ірына Шляхтун, здароўе для людзей элегантнага (залатога, сярэбранага – якія эўфемізмы ні ўжывай, усё роўна – пажылога) узросту – самая першая і галоўная ўмова. Читать далее
Ёсць людзі, у гонар якіх называць вуліцы, адкрываюць мемарыяльныя дошкі, нават даюць імёны зоркам і планетам. Читать далее
«Ну канешне ж, размова ў чарговым заданні ідзе пра возера Бык!» – у першым жа сказе дала адказ на пытанне наша дэбютантка Алена Шымковіч. Читать далее
