Першае інтэрв’ю на новай пасадзе дырэктара ФК “Астравец” Вадзіма Лебядзевіча
Гэтая падзея стала нагодай для размовы з Вадзімам Анатольевічам пра яго самога, клуб і гульню №1.
Біяграфічная даведка
Вадзім Лебядзевіч нарадзіўся 28 лютага 1984 года ў Астраўцы. Закончыў СШ №1 і факультэт фізічнай культуры Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.
Працаваў у розных арганізацыях і на розных пасадах, звязаных з фізкультурна-спартыўнай работай. У апошні час – у Астравецкім ФСК начальнікам аддзела фізкультурна-аздараўленчай і спартыўна-масавай работы.
Уваходзіў у склад трэнерскага штаба ФК «Астравец».
Жанаты. Мае дваіх дарослых дзяцей.
– У дзяцінстве ў мяне было два любімыя заняткі: футбол і рыбалка. Старшакласнікамі бегалі ўслед за Іванам Бароўкам, Пятром Ромашам, яны калі-нікалі бралі нас у каманду – шчасцю не было межаў.
Хоць футбола ў Астраўцы тады практычна не было. Як казку слухаў расповеды Яўгена Яфімава пра тое, што некалі ў нас была каманда «Сатурн», якая ўдзельнічала ў спаборніцтвах і нават перамагала. У нас жа на той час не тое што стадыёна – футбольнага поля не было: на пляцоўцы, якая насіла гэтую гучную назву, праводзілі кірмашы. Неяк мы з дырэктарам ПМС Вадзімам Вянгроўскім, яшчэ адным вялікім аматарам футбола, катком выраўнялі поле, сяк-так падрамантавалі лавачкі на трыбунах. Набраліся нахабства і запрасілі на таварыскую гульню літоўскі «Лентварыс». Памятаю, госці прыехалі на двухпавярховым аўтобусе, у прафесійнай экіпіроўцы… А нашы хлопцы выйшлі на поле хто ў чым. Вядома ж, мы прайгралі. Але не з разгромным лікам, як маглі (і павінны былі!), а з даволі прыстойным – 2:1. Ад поўнага фіяска нас уратавала… поле ў купінах: літоўцы не маглі іграць на такім. А нам не прывыкаць! (Смяецца.)
Калі стаў працаваць у фізкультурна-спартыўным клубе, пачалі адраджаць футбол: арганізоўваць таварыскія сустрэчы, раённыя турніры – усё ж аматараў гэтай гульні у Астраўцы, як і ва ўсім свеце, нямала. У 2007 годзе нават увайшлі ў лік прызёраў абласнога чэмпіянату, хоць, па праўдзе кажучы, не павінны былі. У гульні за трэцяе месца сустракаліся з моцнай камандай з Карэліч. Мяч увесь час трымаўся на нашай палавіне поля, гулялі, што называецца, на адбой. Калі да канца матча заставалася хвілін пяць, варатар Валодзя Ташчан моцным ударам ад варот паслаў мяч у цэнтр поля, я яго падхапіў, абвёў траіх ігракоў і варатара: гол! Тая перамога і «бронзавыя» медалі дапамаглі нам паверыць у свае сілы і ў тое, што, магчыма, калі-небудзь і ў нас нешта такое будзе.
– А потым да нас прыйшоў прафесійны футбол… Фантастычная перамога астравецкай каманды ў другой лізе, выхад у першую…
У 2019 годзе з’явіўся футбольны клуб «Астравец», дырэктарам якога вас нядаўна прызначылі. Практычна з пачатку гэтага сезона вы працавалі ў трэнерскім штабе. Словам, не з вуліцы прыйшлі. Як ацэньваеце гульню каманды?
– Першы круг чэмпіянату закончылі не вельмі ўдала: былі 15-мі з 18 каманд. Нельга сказаць, што гулялі дрэнна, прайгралі толькі тройчы. Але не складвалася…
У другім крузе фартуна, падобна, аддае нам даўгі. Цяпер знаходзімся на дзясятым месцы ў турнірнай табліцы (размова ішла да матча з ФК «Маладзечна» – Н.Р.)
Як завершыцца сезон, думаю, ніхто не возьмецца спрагназаваць. Але камандзе па сілах выканаць пастаўленую на пачатку сезона задачу: увайсці ў топ-6.
– Новая пасада, новая адказнасць... Якія доўгатэрміновыя планы? Што лічыце асноўным?
– Галоўнае – каб футбольны клуб «Астравец» быў такім не па назве, а па сутнасці. Так, вядома, у нас няма прафесійных футбалістаў, якія маглі б гуляць на тым узроўні, якога патрабуе ўдзел у першай лізе. Але добра ўжо тое, што футбалісты, якія выступаюць за Астравец, цяпер і жывуць у нашым горадзе – дзякуй настойлівасці Сяргея Тадэвушавіча Мядзвецкаса, падтрымцы БелАЭС, ЦРКБ, іншым арганізацым, якія дапамаглі ажыццявіць гэтую няпростую справу. Цяпер футбалісты ў нашым горадзе свае сярод сваіх: іх пазнаюць, з імі вітаюцца, у іх з’яўляюцца сябры і знаёмыя. Гэта дапамагае і камандзе, і балельшчыкам, а ўвогуле – гульні.
Але галоўным я лічу развіццё дзіцячага футбола. Раней жа і дзіцячыя каманды, якія абавязкова павінны быць пры футбольным клубе і прымаць удзел у спаборніцтвах у сваёй узроставай групе, былі астравецкімі толькі фармальна, насамрэч у іх гулялі мінчане. Цяпер жа ў нашай дзіцяча-юнацкай школе ФК «Астравец», якую ўзначальвае Мікіта Лаўрэцкі, займаецца 130 дзяцей рознага ўзросту. Радасна бачыць на вуліцах горада хлапчукоў у форме і пазнаваць у іх колішняга сябе… Вядома, адзінкі з іх стануць прафесіяналамі, але з’явіцца галоўнае, што было страчана ў апошнія дзесяцігоддзі, – культура футбола.
– Ну што ж, жадаю ажыццяўлення ўсіх планаў і выканання задач. І поспехаў – вам і камандзе!
– Дзякуй! А яшчэ хачу падзякаваць балельшчыкам за падтрымку і запрасіць усіх на стадыён. Паверце, а яшчэ лепш праверце: футбол – гэта крута!
