Чаму не карыстаюцца правам на заслужаны адпачынак некаторыя пенсіянеры, высвятляў карэспандэнт
Часлаў Лабачэўскі, фермер, на пенсіі 20 гадоў:
Тарэса Мароз, загадчык гаспадарчай часткі Астравецкай дзіцячай школы мастацтваў, на пенсіі 15 гадоў:
Але ж для мяне сесці дома – гэта ўсё, канец. Нібы падвесці рысу пад сваім жыццём. Будзеш цэлы дзень хадзіць у халаце ды тапках… А так хочаш ці не, баліць ці не вельмі, а мусіш падняцца, апрануцца прыгажэй, вусны падфарбаваць – у людзі ж ідзеш. І стасункі з маладымі прымушаюць не стаяць на месцы, цягнуцца за імі, раўняцца, вучыцца нечаму новаму, падпітвацца іх энергіяй.
У мяне ж яшчэ і грамадская работа ёсць – узначальваю раённае аддзяленне Саюза палякаў, спяваю ў хоры «Рэха Астраўца». Але гэта для душы.
Галіна Францкевіч, метадыст аддзела маркетынгу і сацыякультурнай дзейнасці Астравецкай бібліятэкі, на пенсіі 4 гады:
– Думаю, не адкрыю амерыку, калі скажу, што галоўны аспект тут – фінансавы. Не трэба быць матэматыкам ці эканамістам, каб палічыць, што дзве зарплаты больш за адну, а для адзінокай жанчыны, як я, гэта мае першачарговае значэнне. Можна дазволіць сабе тое, што на адну пенсію пры ўсім жаданні не зможаш – той жа рамонт, да прыкладу. Ці дзецям дапамагчы: дачка атрымала кватэру, трэба мэбля. Хто ёй дапаможа, калі не маці?
Не ведаю, як у каго, а ў мяне яшчэ ёсць унутраны страх, што аднойчы дысцыплінаванай, якой заўсёды некуды трэба было спяшацца, не трэба будзе непакоіцца, каб не спазніцца, зрабіць усё своечасова і якасна. Хоць, можа, гэта і добра? Каляжанкі, якія ўжо адпачываюць, сцвярджаюць: у тым, каб пажыць для сябе, галоўная перавага заслужанага адпачынку і цяпер нізавошта не пагаджаюцца зноў пайсці на работу. Не ведаю, не правярала пакуль…
Ну і тое, што, працуючы, хочаш таго ці не, трэба выконваць разнастайныя творчыя задачы, часам вельмі няпростыя, адыгрывае не апошнюю ролю. Так, ёсць мноства спосабаў трымаць мозг у тонусе, але пакуль іх не трэба шукаць, яны самі цябе знойдуць: сёння адно заданне, заўтра – другое…
