Нина Рыбик

– пераканана сацыяльны работнік Кацярына Бонтур. Читать далее

Здымак, да якога мы прапануем прыдумаць цікавы, ары­гінальны і дасціпны подпіс, стварыў штучны інтэлект. Хоць падобны можна было б сёння сустрэць і на нашых вуліцах…
Читать далее

Дзе маглі сустрэцца маленькі хлопчык і вялізны дыназаўр? Пры якіх абставінах? Хто што думае пры гэтай сустрэчы? І чым яна закончылася? Ды і ўвогуле – ці дыназаўр на фота?
Читать далее

Апошняе заданне конкурсу “Дзедаўская прылада”, як і многія папярэднія, не стала таямніцай за сямю пячаткамі для нашых чытачоў: многія карысталіся адстойнікам для малака (у розных месцах яго называлі бляшанкай, смятаназборнікам ці якім іншым словам). Читать далее

Вера вярталася са школы ў пры­ўзнятым настроі. Сёння ў яе дзённіку з’явіліся яшчэ дзве кругла­бокія «пяцёркі», адна нават з тлустым «плю­сам»! Читать далее

Итоги интеллектуального года подвели знатоки на традиционном, 18-м по счёту Рождественском турнире, который состоялся 13 декабря. Читать далее

Не ведаю, узрадую я вас ці засмучу, але сённяшняе заданне конкурсу «Дзедаўская прылада» – апошняе. Яно, на мой погляд, нескладанае, думаю, усе адкажуць правільна. Читать далее

Загадка пра чарговую дзедаўскую прыладу не выклікала цяжкасцей у нашых канкурсантаў: усе правільна адказалі, што на здымку – вілы для сена. Читать далее

Наступнае заданне, на мой погляд, таксама не стане цяжкай задачай для нашых чытачоў. Читать далее

«Надта ж лёгкае вы на гэты раз заданне прапанавалі, – сказаў, патэлефанаваўшы ў рэдакцыю, Генрых Лукашэвіч. – Гэта ручны тачыльны станок, ці наждак, а ў нашай мясцовасці яго называлі шміргель. Карыстаўся ім неаднойчы. Быў такі ў бацькі. Читать далее

После выхода статьи «Стальной Трофим» («АП» за 6 ноября) поступило много звонков и сообщений со словами благодарности за новые сведения о жизни героя Гражданской войны Трофима Евсеева. Писали его родственники, люди, которые в разное время занимались поисками сведений о жизни героя. Читать далее

Людміла Ярмольчык не адносіцца да катэгорыі жанчын, у якіх не пытаюцца пра ўзрост. Яна не хавае, што ёй 70. Хоць, назіраючы яе няўрымслівасць, ніколі не скажаш, што жанчына размяняла восьмы дзясятак. Не выглядае яна на свой узрост знешне, тым больш не адчуваецца ён у яе паводзінах і ладзе жыцця. Яе энергіі і жыццялюбству могуць пазайздросціць і маладыя! На Астравеччыне ёсць такое ёмістае выказванне – «усюды яе поўна» – яно якраз пра Людмілу Іванаўну. Читать далее

Напрадзім’е… На вуліцы холадна, дома – сумна. І маладыя, якія занятыя на рабоце, у гэты час скардзяцца на дрэнны настрой і дэпрэсію.  А пенсіянеры? Чым яны займаюцца доўгімі асеннімі днямі і вечарамі? І ўвогуле – у кім і ў чым знаходзяць сябе на заслужаным адпачынку? Пра гэта мы спыталі ў некаторых з іх. Читать далее

Сённяшняе заданне, мне здаецца, не вельмі складанае, асабліва для мужчын (ды і жанчыны ў нас падкаваныя).
Читать далее

Дарэмна я палохала канкур­сантаў цяжкім заданнем: практыка паказвае, што няма такіх моцных арэшкаў у маёй калекцыі дзедаўскіх прылад, якія яны б не «разгрызлі». Што ж, здаюся і пацвярджаю тое, што адказала і пра што расказала пераважная большасць чытачоў (за невялікім выключэннем, але пра гэта далей): на здымку – ручная сеялка буракоў і іншых культур, якія патрабавалі дакладнага высеву.
Сеялцы, якую прадэманст­раваў Читать далее

Редко так бывает – на моей памяти так случалось два или три раза за 13 чемпионатов, – когда судьба главного приза решалась в последней игре сезона. В этом году, похоже,  именно тот случай. Читать далее

Двое з траіх астраўчан, удзельнікаў абласнога конкурсу выканаўцаў размоўнага жанру, вярнуліся з дыпломамі пераможцаў. Читать далее

Нядаўна прачытала: спектакль жыве ў сярэднім 3 гады. Размова, вядома ж, пра пастаноўкі прафесійных тэатраў. Читать далее

Рэнату Спірыдонаву я памятаю з яе ма­ленства як маленькае круглашчокае кучаравае сонейка з сімпатычнымі рабацін­камі на твары. Яна, малодшая ўнучка ветэрана вайны і шматгадовага слыннага брыгадзіра Івана Куліса, была трэцім дзіцем у сям’і Рамана і Тарэсы, добрых суседзяў маіх бацькоў у той час, калі яны жылі ў Гальчунах. Читать далее

Ганна і Уладзімір Мілейшы – мясцовыя, ізабелінскія. У адной вёсцы раслі, тут «згле­дзелі» адзін аднаго, пажаніліся. Працаваць сталі ў Астраўцы, атрымалі кватэру, нарадзілі і вырасцілі траіх цудоўных дачок: усе – залатыя медалісткі, запатрабаваныя спецыялісты, кожная ў сваёй галіне.
Читать далее