Общество

Яшчэ перад Другой Сусветнай вайной пісалася пра неабходнасць сабраць у адну кнігу рукапісную спадчыну Казіміра Сваяка.
Яго сябар ксёндз Адам Станкевіч праз пяць гадоў пасля смерці Сваяка пісаў у “Хрысціянскай думцы”: “Пасмяротная спадчына Сваяка агулам вельмі значная. Многа твораў ягоных ужо вышлі друкам і сталі ўласнасцю беларускага грамадства і народа, а... Читать далее

Артысты на сцэне іграюць свае ролі, ім трэба быць яркімі, упэўненымі, харызматычнымі, вясёлымі, узнёслымі, журботнымі. Але мне заўсёды цікава было даведацца, якія яны ў жыцці, аб чым думаюць і пра што мараць. І ў каго яны ператвараюцца, калі заканчваецца карнавал і гаснуць свечкі.
Святлану Куцько, дырэктара раённага Дома культуры, усе ведаюць,... Читать далее

Сапраўды фестывальным стаў бягучы год для вядомага не толькі на Астравеччыне хору «Польскае рэха Астраўца». Нядаўна ён адзначыўся на чарговай такой імпрэзе – Фестывалі польскай культуры, які праходзіў у старадаўнім мястэчку Івянец на Валожыншчыне. Сюды з’ехаліся творчыя калектывы аматараў польскай песні і танца з Міншчыны – з Нясвіжа, Стоўбцаў, Валожына,... Читать далее

Кананізацыі будучага благаславёнага папярэднічае збор фактаў, якія пацвярджаюць, што яго імем здзяйсняюцца цуды. Нямала па-добраму дзіўнага звязана і з імем кс. Канстанціна Стэповіча (Казіміра Сваяка), аб беатыфікацыі якога прафесар Адам Мальдзіс размаўляў падчас візіту ў Ватыкан са Святым Айцом Янам Паўлам ІІ. Адно з такіх цудаў здарылася ў мінулую суботу... Читать далее

“Ты толькі напішы пра ўсё, што мы бачылі”, – аб гэтым на зваротным шляху мяне папрасіў бадай што кожны з пілігрымаў. Лёгка сказаць… Толькі дзе ўзяць словы, сугучныя ўбачанаму, пачутаму, перажытаму за гэтыя тры дні…
Пілігрымка не заладзілася з самага пачатку – польскае консульства прамарудзіла з выдачай візаў, і замест першапачаткова... Читать далее

Аляксандр Лявонцьевіч цяжка ўздыхнуў і закрыў апошнюю старонку сямейнага фотаальбома, у якім да гэтага ці не гадзіну перабіраў каржакаватымі пальцамі пажоўклыя здымкі, падносіў іх да блізарукіх вачэй, углядваўся, беспаспяхова намагаючыся знайсці хоць адну са сваёй выявай.
—Не любіў я фатаграфавацца, – падняў ён на мяне свае стомленыя блакітныя вочы. – Ведаеце,... Читать далее

Жыццё чалавека, прынамсі, яго працягласць – велічыня адносная. Нехта жыве, як гарыць – і пакідае пасля сябе, як камета, яркі след добрых і прыгожых спраў. А іншы, здаецца, ужо нараджаецца пенсіянерам і адно толькі скардзіцца на жыццё, крэкча, квокча – ні блізкім ад такога радасці, ні сабе карысці…
Праскоўя Клімаўна Мікалаева... Читать далее

Жыццё, як ні круці, праходзіць... Імгненне за імгненнем. Гадзіна за гадзінай. Дзесяцігоддзе за дзесяцігоддзем. Неяк так неўпрыкмет падкралася сямідзесяцігоддзе… Здаецца, і не жыў… Быццам бы толькі ўчора небарака-бусел скінуў мяне ў бацькаву росную капусту… На досвітку… У самым канцы жніўня 1940 года…


Дзяцінства
Цікава, ці радаваліся майму з’яўленню на свет бацькі? Усё... Читать далее

Гістарычная даведка
Гісторыя Гальшан старажытная і цікавая. Згодна з гістарычнымі звесткамі, першы ўспамін пра гэтае мястэчка адносіцца да 13 стагоддзя. А як сцвярджае каменны сведка гісторыі, размешчаны перад уездам у Гальшаны, то год іх заснавання – 1280.
Узнікненне мястэчка гісторыкі звязваюць з родам князей Гальшанскіх. Заснавальнік рода – князь Гольша, а вось... Читать далее

З даўніх часоў існуе добры звычай усялякую важную справу асвячаць малітвай. Малебны служыліся пры закладцы падмурка новай хаты, перад выхадам ў поле, на пачатак жніва...
Навучальны год – таксама напружаная пара: сяўба разумнага, добрага, вечнага, карпатлівая праца па ўзрошчванню добрых пладоў. І ўсё гэта – у спадзеве на дабрадайную дапамогу Божую,... Читать далее