Человек и его дело

10:02 / 07.02.2011

Успаміны знакамітага выпускніка Варнянскай школы

1

Роўна 50 гадоў таму, у далёкім 1961-ым я разам са сваімі аднакласнікамі закончыў Варнянскую сярэднюю школу, якая тады знаходзілася ў старым будынку на перакрыжаванні дарог Варона–Больнікі.
У Карвэлях, па месцы жыхарства, існавала толькі сямігодка, таму ў восьмы клас тым, хто хацеў працягваць адукацыю, прыйшлося ісці ў Варнянскую школу.



Наш восьмы клас быў... Читать далее

11:06 / 02.02.2011

Моцныя духам: Алег Кардзіс

Алегу Кардзісу, які жыве са сваімі бацькамі ў Альхоўцы, яшчэ толькі адзінаццаць. Але за свой кароткі век ён паспеў ужо зведаць многае – боль і палёгку, страх і радасць, не раз быў на парозе смерці. Але кожны раз яго нешта ці нехта  спыняў – і ён жыве. Жыве і верыць,... Читать далее

14:34 / 28.01.2011

Валянцін Тачоны – персона года

Па выніках галасавання, аб’яўленага на сайце газеты “Медыцынскі веснік”, галоўны ўрач Астравецкай цэнтральнай раённай бальніцы аб’яўлены “Персонай года”.
Гэтае прафесійнае перыядычнае выданне напрыканцы года вырашыла аб’явіць на сайце галасаванне, каб вызначыць папулярнасць  герояў сваіх нарысаў, у тым ліку – і Валянціна Ігнатавіча Тачонага. І хоць у галасаванні ўдзельнічала шмат вядомых у... Читать далее

16:32 / 21.01.2011

І мара стала явай...

Пераважная большасць дзяўчынак марыць стаць настаўніцамі або дакторкамі. А хлопцы мрояць гераічнымі прафесіямі марака дальняга плавання, касманаўта або афіцэра. Зрэшты, не толькі мрояць…
Да прыкладу, хлопчык з Варнян Жэня Мілош, гледзячы на свайго суседа, яшчэ ў першым класе вырашыў стаць  выратавальнікам і, не адкладваючы справу на потым, пасля заканчэння шостага класа... Читать далее

14:33 / 11.01.2011

Заслужаны лесавод Мікалай Пятровіч Кажамякін адзначыў сваё 85-годдзе

Жыццё Мікалая Пятровіча Кажамякіна нават самы вялікі аптыміст не назаве лёгкім. Жахлівыя гады Вялікай Айчыннай вайны, якую ён прайшоў з тысячамі іншых франтавікоў, і нямногія з іх вярнуліся дадому жывымі. За свае ратныя позвігі Мікалай Пятровіч быў узнагароджаны двума ордэнамі Cлавы і шматлікімі іншымі ўзнагародамі. Пасляваенны галодны час аднаўлення краіны,... Читать далее

10:57 / 24.12.2010

Забытыя імёны: ксёндз Юзаф Інгялевіч

3

Даныя са свабоднай рускай энцыклапедыi “Традыцыя”:
Імя: Юзаф Інгялевіч
Род дзейнасці: Беларускі каталіцкі святар
Дата нараджэння: 1897 год
Дата смерці: 30 жніўня 1973 года
Месца смерці: Астравец Гродзенскай вобласці
Этнічная прыналежнасць: беларус
Ён скончыў духоўную семінарыю ў Вільні ў 1924 г., служыў у розных месцах, пакуль у 1937 г. не быў пасланы ў Новы Пагост (цяпер Міёрскі... Читать далее

15:58 / 17.12.2010

У гасцях у сям'і Тубісаў

Не так даўно наша газета распавядала пра ўдзел у  рэспубліканскім сямейным сельскагаспадарчым праекце “Валадар сяла” сям’ю Тубісаў з Рытані. А нядаўна мне патэлефанавала яго арганізатар на раённым узроўні першы сакратар райкама БРСМ Марына Мар’янаўна Кутовіч і прапанавала: “Не хочаш пазнаёміцца з імі асабіста? Не пашкадуеш, яны – такія мілыя, добрыя... Читать далее

16:18 / 10.11.2010

Сяргей Віктаравіч Шэін: "У жыцці заўсёды ёсць месца творчасці"

2

Тыя, хто памятае, як у савецкія часы адзначалі дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі, пэўна, не забыў і свята, якое ішло літаральна ўслед за ім – 10 лістапада, Дзень савецкай міліцыі. Які большасці з радавых грамадзян, што не мелі дачынення да ахоўнікаў правапарадку, запомніўся дзякуючы шыкоўным канцэртам, якія ў гэты дзень традыцыйна паказвалі... Читать далее

07:43 / 11.10.2010

Святлана Куцько: "Цаніць само жыццё"

Артысты на сцэне іграюць свае ролі, ім трэба быць яркімі, упэўненымі, харызматычнымі, вясёлымі, узнёслымі, журботнымі. Але мне заўсёды цікава было даведацца, якія яны ў жыцці, аб чым думаюць і пра што мараць. І ў каго яны ператвараюцца, калі заканчваецца карнавал і гаснуць свечкі.
Святлану Куцько, дырэктара раённага Дома культуры, усе ведаюць,... Читать далее

09:05 / 04.10.2010

Сын не свайго часу

Аляксандр Лявонцьевіч цяжка ўздыхнуў і закрыў апошнюю старонку сямейнага фотаальбома, у якім да гэтага ці не гадзіну перабіраў каржакаватымі пальцамі пажоўклыя здымкі, падносіў іх да блізарукіх вачэй, углядваўся, беспаспяхова намагаючыся знайсці хоць адну са сваёй выявай.
—Не любіў я фатаграфавацца, – падняў ён на мяне свае стомленыя блакітныя вочы. – Ведаеце,... Читать далее