Паводле распараджэння біскупа Гродзенскага Аляксандра Кашкевіча наконт аплаткавых сустрэч і каляднага наведвання сем’яў, традыцыйныя пастырскія візіты ў дамы прыхаджан могуць адбывацца ў выключных выпадках і з захаваннем рэкамендацый Міністэрства аховы здароўя і раней выдадзеных распараджэнняў касцёльных уладаў. Аднак гэта не азначае, што вернікі застануцца без супольнай малітвы і благаславення. Читать далее
Духовность
10:26 / 25.12.2020
Жыхары Астравеччыны ўзгадалі Каляды свайго дзяцінства
Напоўненае верай у цуды, падарункамі і шчырымі ўсмешкамі, Божае нараджэнне аднолькава любімае дзецьмі і дарослымі. Хоць з гадамі радаснае адчуванне свята крыху заціраецца, але дзіцячыя ўспаміны жывыя і грэюць душу праз гады…
Астраўчане ўспамінаюць Каляды свайго дзяцінства і традыцыі, якія былі ў іх сем’ях. Читать далее
16:47 / 24.12.2020
Калядныя традыцыі сям’і Дэнюш з Быстрыцы
Свята Божага нараджэння напоўнена непадробнай радасцю, якой праз ламанне аплаткі людзі дзеляцца адзін з адным – першая зорка ў небе абвясціла нараджэнне Дзіцяткі Езуса… Читать далее
09:12 / 09.12.2020
Як часта варта хадзіць да споведзі і пра якія грахі расказваць
Распавялі праваслаўны і каталіцкі святары. Читать далее
14:23 / 02.11.2020
БПЦ готовит свои предложения в Конституцию по вопросам образования, культуры, семьи
Белорусская православная церковь намерена принимать участие в широком общественном обсуждении поправок в Конституцию и готовится внести свои предложения. Об этом рассказал в беседе с журналистами митрополит Минский и Заславский Вениамин, Патриарший экзарх всея Беларуси, передает корреспондент БелТА. Читать далее
09:17 / 01.11.2020
Апошні жыхар Сідарышак Уладзімір Люгоўскі даглядае мясцовыя могілкі
Пакрысе ў іншы свет адыходзяць нашы бабулі і дзядулі, а з імі – унікальныя звычаі, традыцыі, гаворка – цэлая эпоха…
У Задушны дзень мы ўзгадваем блізкіх, сваякоў, знаёмых, якіх няма побач, але якія працягваюць жыць у нашай памяці, і абавязкова ідзём на могілкі – яны раней былі ледзь не ля кожнай вёскі. Калі жыццё ў аграгарадках і вялікіх населеных пунктах яшчэ віруе, то ў вёсачках, на жаль, ужо ледзь цеплецца.
Кажуць, чалавек жыве, пакуль пра яго нехта памятае, – а памяць людская жывая нягледзячы ні на што. У якую вёсачку Астравеччыны ні завітай – абавязкова знойдзецца чалавек, які ахвяраваўся даглядаць за магіламі – сваякоў і чужых людзей. Робіць ён гэта не па прымусе, а па ўласным жаданні, поклічы душы – бо яго вясковая існасць не можа спакойна назіраць, калі магілкі, якія ўжо няма каму наведваць і даглядаць, параслі травой ці засыпаны лісцем… Читать далее