На пять вопросов о главном ответили педагоги Островецкой детской школы искусств

1. Я ніколі не задумвалася над тым, хто я: педагог ці работнік культуры. Я шмат гадоў прысвяціла культуры,  пагэтаму лічу сябе работнікам культуры. І мне гэта падабаецца. Цяпер выкладаю дзецям музыку – таму настаўнік. І гэтая  іпастась мне таксама даспадобы. Таму я і тут, і там.

2. Вучыць дзяцей – складана. Разам мы ідзём да выніку, а каб яго атрымаць,  трэба працаваць, прыкладваючы немалыя намаганні. Прычым старацца павінен не столькі педагог, колькі вучань. Тады можна чаго-небудзь дасягнуць.

А на сцэне я адчуваю сябе “ў сваёй талерцы”. Гэта маё! Мне падабаецца вакальная харавая творчасць. Праўда, выходзіць на сцэну з кожным годам становіцца ўсё цяжэй…

3. За час, што працую ў школе мастацтваў, я падрыхтавала шмат вучняў. Многія прадоўжылі адукацыю і сёння працуюць побач са мной. Напрыклад, Наталля Літвін, Ірына Бордак, Алёна Рабцава і многія іншыя. І гэта маё галоўнае прафесійнае дасягненне.

Штосьці было і ў  асабістым плане – перамогі на абласных вакальных конкурсах, удзел у канцэртных праграмах, якія праходзілі за мяжой. Але гэта ўжо другаснае.

4. У чацвёртым класе мы пісалі сачыненне на тэму “Кім я буду”. Ужо тады я напісала, што хачу быць настаўніцай музыкі. Інакш і быць не магло – у нашай сям’і спявалі ўсе. А самы вялікі  ўплыў на мяне аказала Марыя Станіславаўна Пасечнік. Як яна прыгожа іграла на акардэоне!... А потым Данута Францаўна Чарнушэвіч запрасіла мяне ў культуру. І пайшло-паехала. Напрыклад, у Варнянах давялося арганізоўваць калгасны хор, мы ўдзельнічалі ў аглядах, конкурсах – і ўсім гэта было даспадобы.

А ў цэлым я  шчаслівая, што некалі выбрала менавіта такую сцежку ў жыцці.

5. Канешне, гучыць! Я люблю народныя песні ў прафесійнай апрацоўцы, хаця слухаю і сучасныя, і класіку.

1. Я працую настаў-нікам. Гэта мая работа. Хаця вялікім педагогам сябе пакуль што не адчуваю. Думаў, адпрацую два гады – і ўсё. Але застаўся...

Хаця, па праўдзе кажучы,  больш люблю выступаць на сцэне. Гэта – мая стыхія, таму што на сцэне я з ранняга дзяцінства. Вось і зразумей, што мне бліжэй.

2. На мой погляд, выступаць больш складана. Калі на сцэну выходзіш нячаста, узнікае  страх публічных выступленняў. Выхад на сцэну,  любую –  маленькую, вялікую   – патрабуе пад-рыхтоўкі, працы над сабой, над інструментам.

Канешне, ёсць нюансы і ў рабоце з дзецьмі. Але гэта зусім іншае. Тут важна адкрыць кожнае дзіця, “запаліць” яго, зацікавіць  сваім інструментам. Усе дзеці таленавітыя. Не таленавітых няма – ёсць тыя,  хто пакуль не знайшоў сваю сцежку,  і задача педагога дапамагчы яму ў гэтым.

3. Я яшчэ не магу  гаварыць пра прафесій-ныя дасягненні. Больш жыву планамі. Мару заняцца “сачыніцельствам”, паспрабаваць сябе ў інструментальнай,  электроннай музыцы. Праўда, для гэтага патрэбна апаратура і, канешне ж, грошы. Мару стварыць музычны праект з дзвюх акустычных гітар. Хацелася б арганізаваць у Астраўцы выступленне маіх сяброў, якія сёння вучацца ў Акадэміі музыкі,  і запрасіць астраўчан на канцэрт класічнай камернай музыкі. Спадзяюся, гэта будзе цікава ўсім.

4. Мама іграла на фартэпіяна. І калі я пайшоў у 1 клас агульнаадукацыйнай школы, мяне адправілі ў музычную.  Праўда, з фартэпіяна адносіны ў мяне  не склаліся – праз два гады я кінуў гэты занятак і запісаўся  на гітару. Потым быў Гродзенскі музычны каледж, дзе я прайшоў добрую гітарную  школу. Падчас вучобы  ўдзельнічаў у канцэртах, конкурсах, выступаў у барах. І вось ужо трэці год працую ў Астраўцы. І тое, што я пайшоў у музыку,  – уплыў бацькоў, а не маё самастойнае рашэнне. Але  я не шкадую, што так атрымалася.

5. Музыка заўсёды са мной. Калі няма магчымасці ўключыць яе на поўную моц, слухаю праз навушнікі. Слухаю ўсё, пачынаючы ад класікі і заканчваючы электроннай музыкай. Дома іграю сам – на гітары і,  як бы дзіўна гэта ні прагучала, на фартэпіяна – гэтаму інструменту я цяпер удзяляю шмат часу.

1. Жыццё так склалася, што спачатку я 11 гадоў  адпрацаваў настаўнікам, потым 11 гадоў узначальваў раённы аддзел культуры. І сёння зноў вярнуўся да вытокаў – працую ў музычнай школе.  Па першай адукацыі я – настаўнік, па другой – культуролаг-мэнаджар. І першая прафесія, і другая ўвесь час крочаць са мной па жыцці. І таму я – «культурны настаўнік» (усміхаецца). На мой погляд, няважна, якая ў чалавека прафесія і кім ён працуе. Калі ён разумее музыку і мастацтва, то ён – культурны чалавек і  мае права адзначаць Дзень работнікаў культуры  як сваё свята. Няхай і не прафесійнае.

2. І выступаць, і вучыць дзяцей  – няпроста. Сцэна патрабуе канцэнтрацыі ўвагі, гэта вялікі выкід адрэналіну. Вучыць дзяцей таксама складана. Ідзеш з імі ад самага простага – да складанага, разам засвойваеш веды – і толькі праз некаторы час можна ўбачыць плады сваёй працы.

Што тычыцца мяне, то я не люблю выходзіць на сцэну. Асабліва – спяваць сольна. Я – чалавек калектыву,  і таму мне больш даспадобы выступаць у камандзе. Як прыклад –  «Кемяліна». Я люблю выходзіць на сцэну з гэтым калектывам. А яшчэ я ўпэўнены, што ніхто і нішто не прымусіць чалавека штосьці рабіць, пакуль ён сам гэтага не захоча.

3. Галоўнае дасягненне? Складанае пытанне… Некаторыя лічаць, што я запатрабаваны  музыкант. Не ведаю.  Адназначна адно: адпрацаваць 22 гады ў культуры вельмі складана – стамляешся эмацыянальна.

4. Хутчэй за ўсё, гэта не я выбраў прафесійную сцежку,  а яна мяне выбрала. Я не хацеў запісвацца ў музычную школу. Як і ўсе хлопчыкі,  любіў пагуляць у футбол, пабегаць… А сябар настойліва прапаноўваў пайсці на праслухоўванне. Пры Лідскім музычным вучылішчы набіраліся класы вучняў, якіх вучылі студэнты, –  за кампанію з сябрам туды адправіўся і я.  Яго не ўзялі, а мяне запісалі. Гэта было летам – і да пачатку заняткаў час яшчэ быў. Ды толькі дзед, разумеючы, што я магу перадумаць, не чакаючы 1 верасня,  купіў мне баян – на гэтым маё дзяцінства закончылася: я не нагуляўся ў футбол і ў хакей, не змог паступіць у Сувораўскае ці Нахімаўскае вучылішчы –  вельмі марыў стаць ваенным... Затое пайшоў у музыканты. Ці шкадую пра гэта? Не. Я ўпэўнены:  ні аб чым  шкадаваць не трэба!

5. Музыку я слухаю заўсёды. Яна самая розная. Ад сімфанічнай  да «Рамштайна». Галоўнае, каб яна была якаснай, а музыкант, які яе выконвае, разумеў, што ён робіць. Я ўпэўнены: чалавек, у якога няма  музычнай адукацыі, вельмі рэдка можа зрабіць што-небудзь якаснае. Калі гэта ў яго атрымалася, то ён сапраўды адораны чалавек. Дарэчы,  сярод так званай «папсы» сёння сустракаюцца добрыя творы, але,  на жаль,  гучыць і безгустоўная музыка – і,  што крыўна,  яе слухае маладое пакаленне.

1. Напэўна, я больш настаўнік, таму што працую з дзецьмі, даю ім веды. Аднак у апошні час даводзіцца ўсё больш “гастраліраваць”. І павінна прызнацца, што гэта мне таксама падабаецца. Таму з упэўненасцю гавару, што ў мяне два прафесійныя святы – Дзень настаўніка і Дзень работнікаў культуры.

2. Мне пакуль што цяжэй выступаць самой. Кожны раз выходжу на сцэну, як упершыню. Ужо год іграю ў калектыве “Інкварта” і толькі нядаўна зразумела, што мне гэта падабаецца.

Дзяцей вучыць таксама нялёгка, бо “мы ў адказе за тых, каго прыручылі”. Але калі дзеці стараюцца, то і ў самой пачынаюць расці крылы. Любы настаўнік радуецца поспехам сваіх вучняў, іх перамогам – я ў тым ліку, напрыклад ганаруся Таццянай Бушыла, Маргарытай Шаўчэнка. Толькі, на жаль, яны не збіраюцца звязваць сваё жыццё з музыкай.

3. Асаблівых дасягненняў у мяне няма. Хіба што стварэнне ансамбля скрыпачоў? Каб іх аб’яднаць і выпусціць на сцэну, давялося прыкласці пэўныя намаганні.

4. У музычную школу я прасілася два гады. Але мама была супраць, ды і настаўнікі не бачылі ў мяне ніякага таленту. Толькі жаданне вучыцца музыцы перамагло –  з трэцяга разу мяне ўзялі ў клас скрыпкі. У нашай школе быў моцны струнны ансамбль, мы выступалі не толькі ў сваім горадзе – нарадзілася я ў Барысаве, – мы ездзілі ў Польшчу, Чэхію, Італію. Потым было Лідскае музычнае вучылішча і ўдзел у камерным аркестры. І Астравец, у які я трапіла па размеркаванні. Што гэта за горад,  я не ведала, тым больш працаваць трэба было. І сёння я разумею, што гэта – маё.

5. Я магу слухаць усё! Толькі дома ў мяне  цішыня. У машыне – радыё. А для душы – кампазіцыі ў выкананні сімфанічнага аркестра.