Жаночы погляд на Задушкі: памятайце пра памерлых і беражыце жывых
Мы абавязкова купляем кветкі. Ідзём на могілкі і запальваем лампады, каб аддаць даніну памяці тым, каго ўжо не вярнуць. Але ці задумваемся, што сапраўдны і глыбінны сэнс гэтага дня хаваецца не толькі ў самім успаміне, а ва ўроку, які памерлыя пакідаюць нам, жывым?
Задушны дзень – гэта не пра смерць, а пра тое, што варта любіць блізкіх тут і зараз і дарэмна не марнаваць свой час. Часта здараецца, што па-сапраўднаму адчуваем і ўсведамляем, наколькі дарагім і важным ў нашым жыцці быў іншы чалавек толькі пасля яго адыходу.
Мы становімся ідэальнымі дзецьмі, унукамі, як не стала бацькоў, дзядоў. Прыбіраем магілы, вырываем пустазелле, зграбаем лісце і гатовы купіць самыя дарагія кампазіцыі – быццам іх кошт можа заглушыць голас сумлення. Мы нават спаборнічаем з суседзямі: у каго букет большы, у каго даражэйшы помнік… І ў першую чаргу падманваем не знаёмых, а сябе. Мёртвым не патрэбны дзясяткі кветак ці свечак ці, тым больш, статус на паказ «не горш за іншых». Ім патрэбны быў наш час. Пры жыцці. А цяпер? Малітвы…
Пад пошум апалага лісця на могілках прыходзіць самае балючае ўсведамленне, што спазніўся: на галоўныя размовы і проста на магчымасць пабыць разам, пашкадаваў пяшчоты і шчырых слоў.
Часам мы знаходзім цэлы дзень, каб прыехаць на могілкі, але не маглі знайсці дзвюх гадзін, каб завітаць на выхадных у вёску да старэнькіх бацькоў ці дзядоў. А яны, больш чым упэўнена, раз-пораз, нават не могучы, выходзілі да веснічак і ўглядаліся ўдалячынь, ці не едуць іх дзеці і ўнукі…
…Кажуць, што ў гэты дзень душы продкаў глядзяць на нас з нябёсаў. І калі гэта так, то мне вельмі і вельмі хочацца верыць, што яны бачаць нашы памылкі і прабачаюць нас.
«Задушны дзень – ціхі напамін пра тое, што варта плакаць не ля халоднага мармуровага помніка, а адкласці ўсе справы, забыцца пра турботы і клопаты і паехаць у невялічкую вёсачку. Не проста завезці прадукты, выкапаць бульбу ці навесці ля дому парадак, а сесці разам за стол, засланы даматканым абрусам, паглядзець у вочы блізкаму чалавеку, патрымаць за спрацаваную руку і ў соты раз паслухаць адны і тыя ж гісторыі… Бацькі, бабулі, дзядулі – паверце, яны чакаюць нас».
Не адкладвайце гэта на заўтра. Не атрымліваецца паехаць на выхадных? То хоць бы набярыце нумар маці, пакуль яна яшчэ можа зняць трубку і назваць вас сваім дзіцяткам. Зрабіце гэта зараз, каб потым, прыйшоўшы на могілкі, не давялося ціха шаптаць тое, што пры жыцці не паспелі сказаць любімаму чалавеку.
*Проект реализуется за счёт средств целевого сбора по созданию национального контента.
