Нина Рыбик

Падчас пандэміі COVID-19 пажылыя людзі апынуліся ў групе павышанай рызыкі, прычым двайной. З аднаго боку, інфекцыя, памножаная на «букет» хранічных захворванняў. З іншага – сацыяльная ізаляцыя, адсутнасць стасункаў, пастаянныя трывога і страх пагражаюць іншай бядой – псіхічнымі захворваннямі і развіццём дэменцыі. І яшчэ пытанне, якая з бед большая і страшнейшая.

Як жывуць сёння людзі «залатога ўзросту», чым займаюцца, у чым чэрпаюць сілы, якой дапамогі чакаюць і каму гатовыя дапамагчы самі? Пра гэта мы распыталі ў нашых герояў. Аб’ядноўвае іх узрост 60+ і нежаданне скарацца ні хваробе, ні абставінам. Читать далее

– чым жыла Астравеччына ў 1949 годзе. Читать далее

Часть 6

«Почему это случилось именно со мной?», «За что мне всё это?», «Почему те, кто пьянствуют, избивают, даже убивают – здоровы и живут припеваючи, а мне послано это смертельное испытание?», «Чем я прогневила Бога – и есть ли вообще Бог?»

Думаю, эти вопросы в той или иной интерпретации хоть однажды возникали у каждого, кто услышал: «У вас рак». Читать далее

«Форс-мажор калі-небудзь здараецца ў кожнага», – гэтак я супакойвала сябе, калі, прыехаўшы ў Барані да Яніны Ілюк, высветліла, што забыла фотаапарат і дыктафон… Нічога, смартфон мне ў дапамогу! Там ёсць усё патрэбнае. Читать далее

Матэрыялы праекта «Гісторыя газетным радком» не выходзілі больш чым паўгода. Гэтаму ёсць дзве прычыны. Читать далее

Часть 4

Непосвящённым кажется, что рак одинаков для всех, только органы выбирает разные.

А он не только коварен, но и многолик. И для каждой из разновидностей, как и для каждого пациента, – своя схема лечения, которую определяет лечащий врач. Кого-то сначала «химичат», а потом оперируют. Кого-то, как меня, сразу отправляют «под нож», а всё остальное потом. Кого-то пос­ле операции ждёт облучение. А когда рак неоперабельный – он любит забираться в труднодоступные места – лечение проводят исключительно с помощью химио- или лучевой терапии. Читать далее

В ноябре минул год со дня выборов депутатов Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь. Напомним: депутатом парламента по Сморгонскому избирательному округу №59, в состав которого входит и Островецкий район, избран Виктор Свилло.

О том, как прошёл первый депутатский год и чем он запомнился, мы попросили рассказать Виктора Збигневича. Читать далее

Рассказывает главный врач ЦРКБ Владимир Можейко. Читать далее

Альдона Валуевіч – апошняя жыхарка хутара Глушыца, што на Спондаўшчыне. Што трымае яе ў гэтым сапраўды глухім месцы, чаму яна не едзе бліжэй да людзей, чым займаецца доўгімі летнімі днямі і асеннімі вечарамі, як вырашае бытавыя праблемы – чытайце ў матэрыяле Ніны Рыбік.

Глушыца ніколі не была вялікай вёскай. Зрэшты, гэта нават не вёска – чатыры суседнія хутары па некалькі сядзіб на кожным так і зваліся: Глушыца першая, Глушыца другая… Сёння ад іх засталіся толькі ўспаміны, якія, як і многія іншыя звесткі пра родную Спондаўшчыну, занатавала (нізкі паклон ёй за гэта!) Іаланта Валуевіч.

Сёння цёплы дымок чалавечага жытла ўецца толькі над другой Глушыцай. Але і тут святло вечарамі блішчыць толькі ў адной хаце… Читать далее

– с таким диапазоном вопросов обращались на «Прямую линию» и личный приём к Виктору Свилло жители Островетчины. Читать далее

Чарговы тур конкурсу стаў адным з самых нешматлікіх па колькасці ўдзельнікаў – адгукнулася толькі 6 чалавек. Але і заданне было досыць складаным. Читать далее

Часть 3

…Это в мире здоровых кажется, что ты единственный, на кого свалилась беда. А когда попадаешь в онкологическое отделение, то, наоборот, создаётся впечатление, что весь мир собрался тут: мужчины и женщины, пожилые и юные… И это ещё, слоняясь по больничным коридорам взрослых больниц, мы не видим тех, кого жальче всего, чья болезнь как воплощение вселенской несправедливости, – детей… Читать далее

Чарговае заданне конкурсу не стала моцным арэшкам для нашых пастаянных удзельнікаў: велічная капліца на могілках у Міхалішках відаць нават з Полацкага тракту і, мусіць, многія цікаўныя падарожнікі збочвалі з дарогі, каб пагля­дзець, што ж гэта за будынак. А тое, што на конкурсным здымку ён паказаны ў ранейшым, занядбаным стане, таксама нікога не ўвяло ў зман. Читать далее

Часть 2

Многим сложнее всего сказать родным и близким, что у тебя обнаружили рак, – порой это даже труднее, чем самому принять эту правду. Для меня – честно! – это никогда не было проблемой. Читать далее

Заданне чарговага тура было прадказальна лёгкім – Гудагайскі касцёл Адведзінаў Найсвяцейшай Панны Марыі з’яўляецца дыяцэзіяльным санктуарыем Маці Божай Шкап­лернай Гродзенскай дыяцэзіі. У храме знаходзіцца вядомы шматлікімі ласкамі абраз Маці Божай Гудагайскай. Наўрад ці ёсць на Астравеччыне чалавек, які хоць аднойчы не пабываў тут. А тое, што на фота не сам касцёл, а званіца каля яго, канкурсантаў у зман не ўвяло. Але для многіх стала нагодай пашукаць у розных крыніцах звесткі пра гісторыю мястэчка, касцёла, цудатворную ікону – а гэта і ёсць галоўная мэта конкурсу. Читать далее

Многім падабаецца кароткі анекдот: у конкурсе «Настаўнік года» пераможцам стала бацькава папруга. І прыводзяць «пераканаўчы» аргумент: усе мы ў дзяцінстве зведалі смак бацькавага рэменя ці матчынага дубчыка – і нічога, нармальнымі людзьмі выраслі.

Ці магчыма прымяняць насілле да дзяцей – і ў якой ступені? Да чаго можа прывесці «выхаванне папругай»? Чаму ў дзяцей часам узнікае нематываваная агрэсія? Пагаварыць пра гэтыя і іншыя аспекты пакаранняў мы вырашылі з псіхолагам Юліяй Ражко. Читать далее

Пра сельскую гаспадарку раёна мінулага стагоддзя расказвае тагачасны начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі Віталь Бандарык. Читать далее

КСУП «Міхалішкі» сёлета пакуль не ўвайшло ў лік пераможцаў раённага спаборніцтва – хочацца верыць, што ключавое слова тут «пакуль». Бо ў гэтым сельгаспрадпрыемстве шмат старанных, руплівых працаўнікоў – як і ў кожнай вёсцы. Тое, што вынікі, якіх дасягнулі сёлета земляробы і жывёлаводы гэтай гаспадаркі, не рэкордныя, – не іх віна, бо справу сваю яны рабілі сумленна і адказна. Читать далее

Напярэдадні 7 лістапада мы прапанавалі  канкурсантам пазнаць, дзе знаходзіцца помнік, што на здымку, і каму ён устаноўлены. На жаль, некаторыя ў пытанні «Дзе гэта? Што гэта?» пачулі толькі першую частку, правільна адказаўшы, што помнік устаноўлены ў вёсцы Быстрыца. А вось каму, даведацца не змаглі ці не схацелі, адказвалі агульнымі словамі: загінулым землякам, героям. Читать далее

Часть 1

«У вас рак» – эти три слова однажды перевернули жизнь тысяч людей, разделив её на «до» и «после». Мою – в том числе.

Шок... Неверие – этого не может быть, врачи, конечно же, ошиблись, перепутали анализы… Осознание: всё правда… Отчаяние: доктор, я умру?.. Долгая изнурительная борьба... Боль и страдания… Надежда, сменяющаяся отчаянием, переходящим в надежду… Через это – кто более, кто менее успешно – проходят все пациенты онкологических диспансеров. Я – не исключение. Читать далее