"Среда размышления". Вспоминаю свое первое 1 сентября...
Вось і закончылася лета. Подых восені адчуваецца ва ўсім: у яркіх кветках, смачных яблыках-ападках, крамяных грыбах… Але ў першую чаргу яе надыход «дыягнастуецца» па дзецях і іх бацьках, якія бегаюць па магазінах у пошуках школьных рэчаў і прылад, што не паспелі набыць за лета. Ужо заўтра ў тысяч хлопчыкаў і дзяўчынак пачнецца новы этап іх жыцця. Дзевяць доўгіх месяцаў вучобы, канікулы, урокі, дамашнія заданні, адзнакі, радасці і расчараванні …Час бяжыць хутка. А ўспаміны пра школу з кожным пражытым годам усё больш яскрава паўстаюць у памяці каляровымі карцінкамі.
…Першага верасня. Вялікі прыгожы букет, з-за якога мяне амаль не відаць, белыя банты на галаве, новенькая школьная форма з прыгожым беленькім каўнерыкам і белы фартушок – здавалася, такога прыгожага не было больш ні ў кога! Маё першае 1 верасня! Як даўно гэта было...
У дзяцінстве я асабліва любіла гэтае свята і штогод пасля доўгага летняга адпачынку з нецярпеннем чакала яго набліжэння, час ад часу дастаючы з шафы карычневую сукенку і прымяраючы яе. У тыя гады школьная форма ва ўсіх была аднолькавая: дзяўчаты хадзілі ў карычневых сукенках з фартушкамі, хлопчыкі – у сініх касцюмах. Гэта пазней, калі я вучылася ў старэйшых класах, яе адмянілі – і раніца ў большасці школьнікаў пачыналася з дылемы: што сёння апрануць?
Тады нам гэта падабалася. Мы радаваліся, што можам хадзіць у джынсах, якія ў нас толькі набывалі папулярнасць. Нам хацелася быць не такімі, як усе: кожны дзень апранаць новыя рэчы, дэманструючы пры гэтым сваю індывідуальнасць. Цяпер разумееш, што школьная форма вырашала многія праблемы – у тым ліку і для бацькоўскага кашалька. Аднак і сёння часта можна пачуць супярэчлівыя думкі на гэты конт – ад абсалютнага прыняцця да поўнага адмаўлення. Толькі чамусьці цяперашнія адзіннаццацікласніцы, якія не жадаюць вяртання аднолькавай школьнай формы, на апошні званок апранаюць тыя ж карычневыя сукенкі 25-30-гадовага «ўзросту», якія перадаюцца ад аднаго выпускнога класа да другога – і адчуваюць сябе ў іх самымі стыльнымі, моднымі і прыгожымі.
…Шчаслівыя імгненні школьнага жыцця складваюцца ў хвіліны, хвіліны ў гадзіны, тыя ў дні, месяцы – і школьны год здавалася не скончыцца ніколі… Гэтаксама як і ўспаміны, якія і цяпер грэюць маё сэрца.
Толькі цяпер, у дарослым жыцці, усё па-іншаму. У хуткацечнасці часу мы не заўважаем, як праходзяць дні, тыдні, месяцы. І ўсё ж, як і раней, чаканне 1-га верасня ўжо для нашых дзяцей ператвараецца ў сапраўднае свята, да якога можна атрымаць запланаваныя падарункі: новы касцюм, сарочку, джэмпер, красоўкі, мноства канцылярскіх тавараў і іншых прыемных і прыгожых дробязяў.
І таму, як і належыць у свята, у кожнай сям'і рыхтуюцца да першага школьнага дня. І любы хлопчык ці дзяўчынка з такім жа шчаслівым пачуццём, як некалі я, адчыняе шафу і любуецца новенькімі касцюмам, сарафанам, туфлікамі, дэманструе іх бабулям-дзядулям, старэйшым братам і сёстрам.
Як некалі і для мяне, калі я з мамай ішла ва ўнівермаг і сярод дзясяткаў сукенак, падобных, як дзве кроплі вады, выбірала самую прыгожую, – падрыхтоўка да школы для многіх вучняў сёння радасны і прыемны момант.
Чаго, напэўна, не скажаш пра бацькоў. Для іх гэта часцей за ўсё выпрабаванне на трываласць: не заўсёды лёгка знайсці тавар, якасць якога адпавядала б кошту, ды і дагадзіць дзецям таксама складана. Ды і на змесціва кашалька, бо сабраць дзіця ў школу сёння – не танная справа. У маім дзяцінстве гэта было не так заўважна для сямейнага бюджэту – а, можа, мне гэта здавалася?
Хаця, як і раней, простае і непахіснае правіла – першага верасня дзіця павінна прыйсці ў школу прыгожа апранутым! – дзейнічае безадказна. І кожны стараецца дзіця адзець-абуць як мага лепш – каб было зручна, прыгожа, стыльна. І пажадана – нядорага...
А значыць, і сённяшнія вучні праз дзясяткі гадоў таксама успомняць свой першы званок і непаўторныя імгненні школьнага дзяцінства – самай шчаслівай і бесклапотнай пары жыцця!..
Алена ЯРАШЭВІЧ.
Фота Юрыя ГОРЫДА.
