"Репортёр выходит в свет". Как война и Победа повлияла на судьбу вашей семьи?

– 9 Мая для мяне – самае галоўнае свята краіны. Я з павагай і пашанай адношуся да тых людзей, якія прыносілі на алтар перамогі сваё здароўе і жыццё.

Пра сваіх дзядуль і бабуль я мала што магу расказаць. Ведаю толькі, што сястра маці на фронт пайшла пад канец вайны, пасля таго, як нас вызвалілі. Ды яшчэ што бацьку, ён тады быў падлеткам, вывезлі ў Германію працаваць на фабрыцы. А пасля заканчэння вайны ён вярнуўся ў Беларусь.

– На жаль ці на шчасце, але з маіх продкаў у Вялікай Айчыннай вайне ніхто не ўдзельнічаў: дзядулі і бабулі

былі ўжо даволі старыя для фронту, а бацькі яшчэ толькі нараджаліся. Але нельга сказаць, што вайна не закранула маю сям’ю. Наколькі я ведаю, мае дзядуля і бабуля ніколі і нікога не пакідалі ў бядзе і чым маглі дапамагалі людзям, у якіх не было нават кавалка хлеба.

– Наколькі я ведаю, з маіх продкаў у баях ніхто не прымаў удзел. Хаця магу і памыляцца, бо сваіх дзядуль і бабуль я памятаю дрэнна – даўно іх ужо з намі няма, а бацькі на гэтую тэму мала што расказвалі.

Падзеі той вайны, тыя ахвяры, зверствы і катаванні павінны вучыць нас заставацца цывілізаванымі людзьмі і заўсёды шукаць мірныя шляхі для вырашэння самых цяжкіх пытанняў.

– Мой прадзед Эдуард Канстанцінавіч Несцераў падчас Вялікай Айчыннай вайны быў лейтэнантам. У 41-ым годзе патрапіў на фронт. Загінуў у 1943-ім, наколькі я ведаю, падчас паліцэйскай аблавы.

Тая вайна, як і любая іншая, нікому была не патрэбна – адны толькі слёзы і кроў. Але пасля тых выпрабаванняў, мы, беларусы, сталі мацнейшымі.

– Дзед у мяне ваяваў. Ён родам з Кубані, прайшоў усю вайну, быў кантужаны, але дайшоў да Берліна. А па мацярынскай лініі шмат хто з продкаў змагаўся з нацыстамі, праліваў кроў у імя свабоды.

Раней не размяжоўвалі людзей па нацыях – беларус, літовец, украінец, рускі – усе былі адзіным народам. Не тое што зараз…