"Репортёр выходит в свет". Как бороться с тунеядцами?

– Ведаю людзей, якія ўсё жыццё лайдачаць, нідзе не працуюць. Менавіта на такіх дармаедаў і павінен распаўсюджвацца Дэкрэт. Зразумела, што ёсць людзі, якія па пэўных прычынах працаваць не могуць. У кожным такім выпадку павінны разбірацца на месцы адказныя службы і прымаць рашэнне.

– Я таксама трапляю пад гэты Дэкрэт. Муж – індывідуальны прадпрымальнік, усе дакументы аформлены на яго, хоць працавалі абое, а зараз і мне трэба ўладкоўвацца на працу.

Даць адназначную адзнаку гэтаму закону не магу. Напрыклад, чаму жанчына, муж якой добра зарабляе і грашовая сітуацыя дазваляе ёй займацца дзецьмі і домам, будзе лічыцца дармаедкай? Трэба ўлічыць усе нюансы і тонкасці, якіх, вядома, вельмі шмат.

– Заканадаўчы дакумент уступае ў сілу пасля яго афіцыйнага апублікавання. Дэкрэт №3 быў апублікаваны 2 красавіка 2015 года.

Зразумела, што ў спецыялістаў падатковай інспекцыі прыбавіцца работы, таму што ўсе беспрацоўныя і асобы, што працавалі менш чым 183 дні, павінны будуць заплаціць падаткі – а гэта 20 базавых велічынь.

Лічу, што Дэкрэт патрэбен, таму што ўсе грамадзяне – працуючыя і беспрацоўныя – аднолькава карыстаюцца дзяржаўнымі дабротамі: атрымліваюць бясплатнае медыцынскае абслугоўванне, адукацыйныя паслугі...

– За вырашэнне праблемы дармаедства даўно трэба было брацца. Некаторыя людзі не працуюць і няблага жывуць – дамы, машыны… Узнікае заканамернае пытанне: адкуль грошы?

Усе падаткі, якія плацяць працаздольныя грамадзяне, ідуць у дзяржаўную казну. Менавіта з яе і фінансуецца сацыяльная сфера – ахова здароўя, адукацыя. Хочаш, каб цябе бясплатна лячылі і твае дзеці вучыліся ў школе, – плаці падаткі. Думаю, цэнтр занятасці можа прапанаваць розныя варыянты беспрацоўным грамадзянам. У іншым выпадку – прымусовыя работы, таму што кожны павінен думаць аб сацыяльнай галіне. Калі сам чалавек не клапоціцца пра сябе, то чаму дзяржава павінна гэта рабіць?

– Такі закон, магчыма, і патрэбен, аднак абавязкова трэба ўлічваць, што ёсць людзі, якія не працуюць не таму, што не хочуць, а таму, што не могуць. У некаторых праблемы са здароўем, але з-за бюракратычных працэдур яны не маюць групы інваліднасці.

Дармаед – гэта той, хто лынды б’е, як кажуць у народзе. Вось на такіх людзей і павінен распаўсюджвацца гэты Дэкрэт. А вось медыцынскія паслугі павінны быць па-ранейшаму даступныя для ўсіх людзей – нельга ж пакінуць без увагі хворага чалавека! Дзеці таксама павінны вучыцца бясплатна – яны не вінаватыя ў тым, што іх бацька – гультай і п’яніца.