"ПСИХОЛОГиЯ". Легко ли быть приёмной мамой?

– Муж адразу падтрымаў маё рашэнне прыняць у сям’ю дзвюх дзяўчынак. Я вельмі хвалявалася, бо не ведала, як падрыхтаваць да гэтай падзеі ўласных дзяцей – у мяне таксама дзве дзяўчынкі. Але дачушкі, на дзіва, спакойна ўспрынялі нашае рашэнне. Праўда, бацькі, мужавы і мае, не падзялілі нашага імпэту: спачатку імкнуліся адгаварыць ад гэтага кроку, маўляў – “ад асінкі не народзіцца апельсінка”, прыводзілі прыклады пра спадчыннасць бацькоў-алкаголікаў; затым сталі “ціснуць” на нас тым, што не будуць дапамагаць, а самі мы не справімся з чатырма дзецьмі. Але мы з мужам былі ўпэўнены ў сваім рашэнні.

Сябры таксама адгаворвалі нас. Яны не маглі паверыць, што мы насамрэч возьмем у сваю сям’ю чужых дзяцей.

…Мінула два гады з таго часу, як Каця і Аня сталі паўнавартаснымі членамі нашай сям’і, а з ранейшых шматлікіх сяброў амаль нікога не засталося. Але я ні на хвілінку не пашкадавала аб сваім рашэнні.

Часопісы, тэлебачанне прывіваюць нам няправільны вобраз сям’і. Я не адмаўляю самаразвіцця, прафесійнага росту і пэўных кар’ерных поспехаў. Але чаму ніхто не задумваецца, што можна быць проста мамай – і шчаслівай? У нашай сям’і – здаровы патрыярхат: я займаюся выхаваннем дзяцей і домам, а муж забяспечвае нас усім неабходным.

– Сенька з’явіўся ў нашай сям’і год таму. Ініцыятарам такога рашэння стала наша дачка Даша. У адзін з самых звычайных вечароў дачушка, вярнуўшыся са школы, з парогу выдала мне і Віктару (майму мужу): “Мама і тата, у мяне павінен быць старэйшы брат...”

Праз два месяцы, калі мы аформілі ўсе дакументы, Сеня пачаў жыць з намі. Сказаць, што ён быў праблемным юнаком, – гэта нічога не сказаць. Добра, што мы з мужам былі падрыхтаваны да “вайны”, якую вядуць дзеці ў падлеткавым узросце са сваімі бацькамі.

Сеня якраз перажываў пік гэтага крызісу: замыкаўся, грубіў, не ішоў на кантакт... Але сумеснымі намаганнямі – я ведаю, што і сын таксама імкнуўся даступнымі яму метадамі “раскрывацца”, – мы зрабілі крок насустрач адзін аднаму і пачалі ісці ў адным накірунку, а не рознымі шляхамі. І ільдзіна ў нашых узаемаадносінах дала трэшчыну і пачала пакрысе таяць.

Зніклі праблемы ў сям’і – пачаліся ў школе, прычым не толькі з вучобай, але і з аднакласнікамі. Аб гэтым я даведалася дастаткова позна, бо Сенька ўжо не мог трываць.

Прабачце, але калі чатырнаццацігадовага падлетка называюць “прыюцкім выблюдкам” – ніводная маці не будзе маўчаць. Я хадзіла да настаўнікаў, размаўляла і з падлеткамі з сынавага класа...

Цяпер усе ведаюць, што Сеня – наш і што ў яго ёсць сям’я – тыя людзі, якія заўсёды, у любую хвіліну прыйдуць на дапамогу...

А людзям, якія любяць малоць языкамі за спіной, маўляў, панабіралі дзяцей дзеля грошай – гавару прама: “Дык чаму ты не бярэш за такія грошы? Можа разбагацееш?”. І размовы адразу сціхаюць.

Яны такія розныя – прыёмныя маці і іх дзеці. І ў кожнай сям’і – свая гісторыя, часам сумная, поўная  праблем і турбот, з якімі бацькі спраўляюцца сам-насам, а часам – шчаслівая з сапраўдным хэпі-эндам.

Быць прыёмнай мамай або дзіцем – гэта карпатлівая штодзённая праца, і гэтую работу мы са сваім Сенем выканалі на “выдатна”.