"Помоги нам помочь другим!"
8 гадоў назад пры падтрымцы раённай арганізацыі «Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа» і дырэктара тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Віктара Ждановіча была створана валанцёрская група «Прамень», якую ўзначаліла Ірына Стэх.Добрыя справы валанцёраў і сёння бачны астраўчанам і гасцям нашага горада. У любую пару года іх можна сустрэць у гарадскім скверы пры правядзенні цікавых дабрачынных акцый. Пра тое, як узнікла гэтая група і чым займаюцца рабяты, мы папрасілі расказаць старшыню раённай арганізацыі «Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа» Вольгу Руднік, пад эгідай якой і працуе валанцёрская група «Прамень».
– Вольга Іосіфаўна, раскажыце, як узнік «Прамень».
– На той час валанцёрскія групы і атрады ўжо існавалі не толькі ў буйных гарадах, але і ў Астравецкім раёне. Аднак створаны яны былі ў асноўным на базе школ. У нас узнікла задумка стварыць валанцёрскую групу з працоўнай моладзі. За гэта ўзялася спецыя-ліст тэрытарыяльнага цэнтра Ірына Стэх, яе падтрымалі дырэктар тэрытарыяльнага цэнтра Віктар Ждановіч і я.
Дарэчы, на той час у Гродзенскай вобласці гэта быў першы валанцёрскі атрад, які складаўся з працоўнай моладзі.
– А чаму менавіта «Прамень»?
– Хацелася, каб назва была на беларускай мове. А слова «прамень» не толькі прыгожа гучыць – яно сімвалізуе праменьчык сонца, які саграе і дорыць надзею.
Сваёй дзейнасцю члены валанцёрскай групы «Прамень» апраўдалі сваю назву і за 8 гадоў існавання падарылі святло і надзею многім з тых, хто апынуўся ў цяжкай сітуацыі і мог спадзявацца толькі на цуд.
– Валанцёры працуюць абсалютна бясплатна, што ў наш час – рэдкасць. Хто ж гэтыя людзі і чым яны кіруюцца?– Ля вытокаў валанцёрскай групы «Прамень» у нашым раёне стаялі Ірына Стэх, Вольга Клімчэня, Наталля Скачкова і Уладзімір Свіла. Яны распрацавалі першыя міні-праекты валанцёрскай дзейнасці і паспяхова іх рэалізавалі – і такім чынам залажылі асновы валанцёрскага руху ў нашым раёне.
Склад валанцёрскай групы пастаянна змяняецца. Але касцяк застаецца. Сёння ў яго ўваходзяць Святлана Куцько, Вольга Клімчэня, Аксана Свірская, Рэната Янульчык, Таццяна Ваховіч – супрацоўнікі тэрытарыяльнага цэнтра, якія штодня сутыкаюцца з рознымі праблемамі людзей. Амаль кожны дзень ім даводзіцца бачыць бяду – яны ўмеюць адчуваць і браць на сябе чужы боль. Зараз да нас далучыліся супрацоўнікі цэнтра творчасці дзяцей і моладзі, яго дырэктар Вераніка Малышка ўваходзіць у склад актыву.
Нашы валанцёры актыўна супрацоўнічаюць з Гудагайскай і Міхалішкаўскай школамі, СШ №1 і гімназіяй №1 г. Астраўца.
Валанцёры – гэта сэрца «Чырвонага Крыжа», а яго душа – гэта сённяшні кіраўнік «Праменя» Святлана Куцько – ініцыятыўны, творчы, неабыякавы чалавек. Вялікі ўклад у развіццё валанцёрскага руху ўносіць дырэктар тэрытарыяльнага цэнтра Віктар Ждановіч, які падтрымлівае ўсе нашы пачынанні.
– Якія з апошніх валанцёрскіх акцый мелі найбольшы рэзананс?
– Іх было шмат, і пра ўсе пісала «Астравецкая праўда». Многія мерапрыемствы з падачы нашых «прамянёўцаў» перараслі ў абласныя акцыі – напрыклад, флэшмоб «Пераможам курэнне спортам». А найбольш рэзанансным мерапрыемствам, актыўнымі ўдзельнікамі якога выступілі супрацоўнікі тэрытарыяльнага цэнтра і яны ж – валанцёры атрада «Прамень», стаў дабрачынны канцэрт «Выпрастай крылы».
– Мы працуем пад дэвізам «Дапамажы нам дапамагчы іншым». А гэта зусім не проста – выйсці на вуліцы са скарбонкай, каб папрасіць у прахожых грошы на дапамогу тым, хто мае вострую патрэбу. Некаторыя напачатку гавораць: «Мне лепш даць самому, чым прасіць у некага». Ды і людзі на вуліцах таксама сустракаюцца розныя: у кагосьці няма настрою, штосьці здарылася, ім не хочацца размаўляць, не тое што нешта ахвяраваць. Але нашы валанцёры – аптымісты: пры любой рэакцыі яны ўсміхаюцца і дзякуюць. І я ўдзячна нашым валанцёрам, якія, нягледзячы на занятасць, знаходзяць час на добрыя справы. І няважна, якую арганізацыю ты прадстаўляеш, галоўнае – што знаходзіш час і маеш жаданне дапамагчы іншым.
– Што трэба рабіць і куды звяртацца, калі з'явілася жаданне стаць валанцёрам?
– У першую чаргу трэба вызначыцца, каму ты хочаш дапамагчы – дзецям з інваліднасцю ці састарэлым людзям – і чаму ты ўвогуле вырашыў гэтым заняцца? Трэба памятаць, што валанцёрства – нялёгкая справа, якая патрабуе шмат сіл і часу.
Але дапамагаць іншым – патрэба вашай душы, то варта прыйсці ў тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва ці ў раённую арганізацыю «Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа», якая размешчана ў цэнтральнай раённай бальніцы, – і стаць адным з нас – тых, хто дапамагае людзям і дорыць ім прамень дабрыні і надзеі.
– Дзякуй за гутарку, і плёну вашым валанцёрам ва ўсіх пачынаннях і справах.
----------------------------
Алена ЯРАШЭВІЧ, фота аўтара.

