Знакомьтесь: Галина Оксютчик!

Галіна ў сям'і была малодшай. Калі дзяўчынцы споўніўся год і дзевяць месяцаў, памерла яе матуля. Бацька ў сям'і застаўся галоўным здабытчыкам – ён працаваў на машынна-трактарнай станцыі і на тыдзень выязджаў з дому. Усе абавязкі па выхаванні малышкі ляглі на плечы старэйшай сястры, якой на той час было ўсяго 16. Родныя забілі трывогу – дзецям патрэбна была маці. Толькі бацька спачатку нікога не хацеў бачыць…

– Пра тое, што мяне выхоўвае не родная маці, я даведалася ў падлеткавым узросце. Аднойчы мая класная пацікавілася, як я называю сваю мачаху. Я не паверыла пачутаму і пабегла да мамы, – расказвае Галіна Канстанцінаўна. – Тая зніякавела і не знайшла, што сказаць. Мама адразу ж патэлефанавала маёй старэйшай сястры – тая і расказала мне гісторыю маіх бацькоў.

– Мы былі вельмі дружныя, – працягвае Галіна Канстанцінаўна. – Потым у бацькоў нарадзілася сумеснае дзіця – наша сястра. І дзякуючы нашай маме Любові Іосіфаўне сям'я яшчэ больш аб'ядналася. Сёння я з любоўю ўспамінаю і маму, і тату, я вельмі ўдзячна ім за шчаслівае дзяцінства і бацькоўскія ўрокі. Яны зрабілі для нас усё: выгадавалі, далі адукацыю і навучылі цаніць сямейныя каштоўнасці.

З дзяцінства Галіна захаплялася спортам. Два разы на тыдзень яна з Далгінава, невялічкай вёсачкі на Уздзеншчыне, за 14 кіламетраў ездзіла на трэніроўкі ў спартыўную школу ў горад – займалася лёгкай атлетыкай, не раз «брала» прызавыя месцы ў раёне, вобласці і нават у рэспубліцы. І здавалася, што яе будучыня ўжо прадвызначана – усе верылі, што дзяўчына паступіць ва ўніверсітэт і там будзе займацца спортам.

Толькі патаемна Галіна марыла зусім пра другое – і аднойчы сваімі планамі падзялілася са старэйшай сястрой. У сваіх марах яна вучылася ў тэатральна-мастацкім інстытуце на рэжысёра тэлебачання. Але свавольнік-лёс вырашыў выпрабаваць дзяўчыну на цвёрдасць: звычайныя экзамены Галіна, паколькі ў школе вучылася добра, здала, а вось з профільным, хаця і з ім дзяўчына справілася нядрэнна, узніклі праблемы.

– У той год набіралі 15 чалавек, і мне, у якой не было ніякага вопыту, прапанавалі выбраць другую спецыяльнасць, – расказвае Галіна Канстанцінаўна. – Я пакрыўдзілася. Аднак адзін з педагогаў параіў мне паступіць у культпрасветвучылішча ў Гродна, а праз год зноў штурмаваць Тэатральна-мастацкі інстытут.

У культпрасветвучылішча Галіну Канстанцінаўну прынялі без уступных экзаменаў. Праўда, правучыцца яна там збіралася толькі год, аднак… Год вучобы праляцеў даволі хутка – але дзяўчына вырашыла нічога не мяняць.

– Мне падабалася ў Гродна. Вучоба, выступленні, удзел у спектаклях – час бег хутка і не заўважна, – расказвае Галіна Канстанцінаўна.

На размеркаванні дзяўчына папрасіла накіраваць яе куды-небудзь бліжэй да Мінска. Прапанавалі Астравец…

Астравец сустрэў маладога спецыяліста 7 студзеня 1974 года мокрым снегам.

– Першую ноч я правяла ў гасцініцы ў слязах, – успамінае Галіна Канстанцінаўна. – Той Астравец вельмі адрозніваўся ад сённяшняга прыгожага, чыстага горада. Але ў раённай культуры мяне прынялі цёпла – і я зразумела, што ўсё будзе добра.

Праўда, надоўга заставацца ў Астраўцы дзяўчына не збіралася. «Адпрацую два гады – і вярнуся дадому, на Міншчыну», – была ўпэўнена яна.

– Заўсёды здавалася, што менавіта там людзі больш прагрэсіўныя, на справе аказалася наадварот, – разважае Галіна Канстанцінаўна. – Прыязджаючы дамоў, часта расказвала маме пра мясцовую гаворку – зусім не падобную да той, на якой размаўлялі на Міншчыне, і сама не заўважыла, як стала ўжываць «астравецкія» слоўцы, – і стала мясцовай.

14 гадоў адпрацавала Галіна Канстанцінаўна ў аддзеле культуры. Ад сваёй мары атрымаць вышэйшую адукацыю яна так і не адмовілася. Паступіла ў Тэатральна-мастацкі інстытут на рэжысёра народнага тэатра, а закончыла ўжо Інстытут культуры.

У дзяўчыны, якая з першых гадоў вучобы марыла дарыць людзям добры настрой і свята, усё так і атрымалася. Менавіта ў Астраўцы Галіна Канстанцінаўна знайшла сябе – і стала тут патрэбнай людзям.

– Была магчымасць пераехаць, і нават у Мінск, але ўжо тады я не ўяўляла свайго жыцця без Астраўца. А што ўжо казаць цяпер – я люблю тут кожны вугалок! Асабліва змяніўся Астравец у апошняе дзесяцігоддзе – стаў сапраўдным еўрапейскім горадам, у якім утульна і прыгожа!

Менавіта Галіна Канстанцінаўна стаяла ў вытокаў стварэння на Астравеччыне народнага тэатра. Колькі было пастаўлена п'ес – цяпер цяжка ўзгадаць. Адно дакладна: усе яны былі вельмі розныя і жадаючых іх паглядзець было шмат, таму пастаноўкі Астравецкага народнага тэатра з поспехам праходзілі не толькі ў нашым раёне.

Так атрымалася, што тэатр толькі пачаў станавіцца на крыло, як Галіна Канстанцінаўна пайшла ў дэкрэтны адпачынак. З аднаго боку – маленькае дзіця, з другога – кіраўніцтва аддзела культуры просіць не пакідаць рэпетыцыі. Дзіцяці – чатыры месяцы, муж вучыцца ў Ровенскім інстытуце… Здаецца, безвыходная сітуацыя, а Галіна Канстанцінаўна на ўсё знаходзіць час – у тым ліку і на рэпетыцыі п'есы Федэрыка Гарсія Лоркі «Дом Бернарды Альбы». Менавіта гэтая пастаноўка і репетыцыі, стварэнне дэкарацый да яе і сёння жывуць у памяці жанчыны.

– Гады ідуць – усё змяняецца. Змянілася і сённяшняя культура – вырасла выканальніцкае майстэрства нашых вакалістаў і калектываў, – дзеліцца тым, што і сёння яе хвалюе, Галіна  Канстанцінаўна. – Я ў захапленні ад спектаклю, які паставілі нашы самадзейныя артысты па п'есе Ніны Рыбік. Упэўнена, што раўнадушным да гэтай пастаноўкі ніхто не застаецца.

Дзеці бачылі адданасць маці любімай рабоце, напэўна, таму яны і самі з задавальненнем удзельнічалі ў шматлікіх мерапрыемствах, канцэртах, сустрэчах, якія ў тыя гады арганізоўваў раённы аддзел культуры.

– Дачка не раз удзельнічала ў пастаноўках нашага тэатра, цудоўна танцавала, – успамінае Галіна Канстанцінаўна. – Сын добра дэкламаваў вершы, праўда, рабіў гэта без энтузіязму – у яго былі іншыя інтарэсы.

А вось Галіна Канстанцінаўна не ўяўляла свайго жыцця без культуры. Хаця той момант, калі яна вырашыла радыкальна змяніць сферу дзейнасці, усё ж наступіў.

– Культура адымала ў мяне тое, што было вельмі дорага, – маю сям'ю. І таму, калі мне прапанавалі працу ў

ЗАГСе, я вырашыла туды пайсці.

На працягу двух гадоў Галіна Канстанцінаўна вяла шлюбныя цырымоніі, рэгістравала шлюбы і нараджэнне дзяцей – як і раней, дарыла радасць людзям. У гэты ж час яна вяла перадачы на раённым радыё. Затым быў райкам партыі, дзе Галіна Канстанцінаўна загадвала агульным аддзелам, – менавіта тут яна і навучылася весці кадравую работу.

Калі ў Астраўцы пачалося фарміраванне мытных органаў, менавіта Галіне Канстанцінаўне Аксютчык прапанавалі ўзначаліць аддзел кадраў Астравецкай мытні. І сёння жанчына працягвае працаваць галоўным інспектарам аддзела кадраў і прафесійнай падрыхтоўкі толькі ўжо Ашмянскай мытні.

Галіна Канстанцінаўна амаль усіх работнікаў, якія сёння працуюць у Ашмянскай мытні, – а іх больш за 600, – ведае па імені і імені па бацьку.

– Я люблю сваю работу, люблю дапамагаць людзям. Праўда, бываюць моманты, калі даводзіцца аб'яўляць дысцыплінарнае спагнанне: хаця гэта было і не маё рашэнне – такую вестку прыношу менавіта я.

– Праца мытніка – а сёння тут працуюць юрысты, эканамісты, праграмісты, інжынеры – складаная. Але чалавек усяму можа навучыцца. Галоўнае – хацець гэтага. Спачатку чалавек праходзіць выпрабавальны тэрмін, за ім назначаецца настаўнік, які дапамагае, падказвае, вучыць, – працягвае Галіна Канстанцінаўна. – Мытнікі павінны трымаць у галаве вялікую колькасць нарматыўных дакументаў. Інакш нельга – памылкі сёння не даруюцца.

Галіна Канстанцінаўна заўсёды адказна ставілася да ўсяго, за што бралася. Цяпер жа, пасля ўзнагароджвання медалём «За бездакорную службу», упэўнена жанчына, памылкі ўвогуле недаравальныя.

Як і раней, нягледзячы на занятасць, жанчына знаходзіць час на сваю сям'ю. Сёння Галіну Канстанцінаўну радуюць не толькі муж, з якім яна пражыла 41 год, дзеці Наталля і Мікалай, якія з'яўляюцца гонарам бацькоў, але і іх прадаўжэнне – унукі Ягор, Фёдар, Уладзімір і Іван.

– З будучым мужам я пазнаёмілася на вясковых танцах. Я прыехала дамоў на канікулы, а Віктар працаваў у навукова-даследчым інстытуце ў Мінску і прыехаў да нас на геадэзічныя здымкі, – усміхаецца Галіна Канстанцінаўна. – Банальная сустрэча, падчас якой нашы погляды сустрэліся… Усё лета мы сустракаліся, а потым раз'ехаліся па розных гарадах і сувязі падтрымлівалі з дапамогай пісем.

А праз два гады маладыя справілі вяселле.

– Мой тата, які прайшоў усю вайну, а потым сваё жыццё прысвяціў працы ў калгасе, запісаў нас на рэгістрацыю на 1 мая. Маме, канешне, не зусім імпанавала гэта дата, але рашэнне было прынята, – усміхаецца Галіна Канстанцінаўна. – З таго часу ўжо прайшоў 41 год. І ўсё склалася найлепшым чынам. І для мяне, і для мужа на першым месцы заўсёды былі сям'я і дзеці – наша прадаўжэнне.

– У Наташы часам з'яўлялася жаданне звязаць сваё жыццё з творчасцю, а вось дзядуля хацеў, каб яна стала ўрачом, – працягвае Галіна Канстанцінаўна. – Яна старанна вывучала біялогію і хімію, а потым неяк агаломшыла, што ўрачом быць не хоча, і паступіла ў Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы, стала хімікам-біёлагам. Сённяшняя яе прафесія – а працуе яна таксама ў Ашмянскай мытні – цалкам звязана з атрыманай спецыяльнасцю. І мне здаецца, што гэта ёй падабаецца.

А Мікалай закончыў школу з залатым медалём. Такім жа выдатнікам ён быў і падчас вучобы ва ўніверсітэце – стаў стыпендыятам прэзідэнцкага фонду. Ды і ўніверсітэт Мікалай закончыў з чырвоным дыпломам, а потым адвучыўся ў магістратуры і аспірантуры. І сёння, як і старэйшая сястра, радуе бацькоў сваімі поспехамі.

– Мне двойчы пашанцавала ў жыцці. Пасля таго як я засталася без маці – а для дзяцей гэта неперадаваемы боль, – у мяне з'явілася другая мама, якую мы любілі, як родную, якая аб'яднала нашу сям'ю. А потым мне пашанцавала яшчэ раз: для маёй свекрыві Веры Фамінічны Аксютчык, якая выхавала трох сыноў, я стала дачкой. Гэта была вельмі мудрая жанчына, і яна многаму мяне навучыла – за гэта я ёй вельмі ўдзячна. Атрымліваецца, жыццё склалася найлепшым чынам.

І сёння Галіна Канстанцінаўна такая ж адказная, актыўная і ініцыятыўная, як і 41 год назад, калі яна прыехала ў Астравец маладым спецыялістам. Здаецца, за той час нічога не змянілася: яна гэтак жа любіць чытаць і падарожнічаць, глядзець спектаклі, фільмы, канцэрты і не ўяўляе свайго жыцця без любімай сям'і і любімай работы.