Победитель международного турнира "Дорога в Лас-Вегас", уроженец Островецкого района Денис Зуев ответил на вопросы журналиста "Астравецкай праўды"

Як ужо паведамляла “Астравецкая праўда”, наш зямляк Дзяніс Зуеў стаў пераможцам адборачнага тура міжнароднага прафесійнага турніру «Дарога ў Лас-Вегас» па правілах амерыканскага кікбоксінгу (IKA) і заваяваў білет на аднайменны турнір, які пройдзе гэтым летам у Лас-Вегасе (ЗША) на самай вялікай у свеце арэне “Цэзар”, на якой у свой час выступалі такія знакамітыя баксёры, як Майк Тайсан і Мухамед Алі.
Літаральна на наступны дзень нам удалося дазваніцца да пераможцы, павіншаваць яго і задаць некалькі пытанняў.

– Калі вы маеце на ўвазе кікбоксінг, то нідзе. Падчас вучобы ў Варнянскай сярэдняй школе, якую закончыў у 2006 годзе, пад кіраўніцтвам настаўніцы фізкультуры і нашага класнага кіраўніка Тамары Рамуальдаўны Пятровай я займаўся лёгкай атлетыкай: бегаў, скакаў… Займаўся крыху так званай атлетычнай гімнастыкай: “цягаў“ гіру і штангу… Але да бокса або барацьбы справа не даходзіла.

– Выконваць так званы пачэсны доўг мне выпала ў войсках спецыяльнага прызначэння. А там, як вядома, асаблівае месца ў падрыхтоўцы байца адводзіцца рукапашнаму бою. Спачатку ўхапіў “азы” гэтага віду барацьбы, потым стаў вучыцца фізічныя аспекты непасрэднага кантакту з праціўнікам дапаўняць маральнымі. Інакш кажучы, стаў вучыцца думаць…

– Я вырашыў звязаць сваё жыццё з арміяй, таму пасля дэмабілізацыі перайшоў на кантрактную службу. Служу ў СОХРы (СОБР) – спецыяльным атрадзе хуткага рэагавання, – дзейнасць якога накіравана на барацьбу з арганізаванай злачыннасцю. Па сутнасці, СОХР – гэта спецназ у спецназе. У ім служаць толькі афіцэры і прапаршчыкі-кантрактнікі. Галоўным чынам, “крапавыя берэты”…

– Ну, не такія ўжо і адзінкі. У рэспубліцы нас – каля пяцісот чалавек. На Астравеччыне (маю на ўвазе, выхадцаў з Астравецкага раёна) права насіць “крапавы берэт” маюць ужо трое: я, Мацкевіч і Карвэцкі, які далучыўся да нас літаральна з паўгода таму…

– Прыкладна так. Хаця пра мішэнь для збівання – гэта перабольшванне. У канцы выпрабавання цябе чакае паядынак з трыма партнёрамі, адзін з якіх – гэткі ж экзаменуемы, а два другія – ваеннаслужачыя, якія ўжо маюць крапавы берэт. Канешне, ніякіх паслабленняў на выматанасць, але ты – не мішэнь. Змагайся! Ну і што з таго, што з-за поту і крыві ты ўжо амаль нічога не бачыш? Стой праз “не магу”, калі ўзяўся нешта даказваць. Тым больш, што даказваеш ты, у першую чаргу, сам сабе…

– Тры гады таму паспрабаваць свае сілы ў кікбоксінгу мяне запрасіў мой будучы трэнер Дзмітрый Канстанцінавіч Пякарчык. Я паспрабаваў – і, да агульнага здзіўлення, вельмі хутка стаў выйграваць чэмпіянаты і турніры рэспубліканскага значэння.

– У вашай інтэрпрэтацыі ўсё гэта гучыць неяк вельмі фатальна (усміхаецца). Спорт як спорт. Барацьба як барацьба. Як на мой густ, дык прыгожая і змястоўная.

– Звычайны: перамога. Ведаеце, якое правіла ў статуце спецназаўца стаіць самым першым? Спецназ народжаны для перамогі. І гэта не абмяркоўваецца. Калі ты не ўпэўнены ў сабе, табе лепш наогул не выходзіць на рынг. Хаця і залішняя ўпэўненасць у сваіх сілах таксама можа стаць перашкодай…

– Адчуванні застаюцца ўнізе. У большасці выпадкаў нават болевыя. Таму што ў кожнага бою – свая і тактыка, і стратэгія. Кожны раз ты, па сутнасці, пачынаеш усё нанова. Назіраеш, супастаўляеш, знаходзіш слабыя месцы… І крыкаў балельшчыкаў пры гэтым для цябе не існуе. Ты іх проста не чуеш. Затое ты чуеш свайго трэнера. Кожнае слова. Яго кожны расчараваны ўздых або пераможны выкрык. Нават не ведаю, як гэта ўдаецца, на чым завязана… Відаць, паміж спартсменам і трэнерам выпрацоўваецца асаблівая сувязь, непадкантрольная звычайным законам…

Для паўнаты карціны, каб пазнаёміцца з раптоўна ўспыхнуўшай на спартыўным небасхіле не толькі Астравеччыны, але і ўсёй Беларусі зоркай, мы вырашылі звярнуцца да былога класнага кіраўніка і настаўніцы фізкультуры Тамары Рамуальдаўны Пятровай. Вось што яна нам расказала:
– Дзяніс Зуеў з сапраўдных людзей. З тых, на каго можна палажыцца, – у класе, у школе, у жыцці.
Не ведаю, як растлумачыць, але ён заўсёды паводзіў сябе па-мужчынску. Не капрызны і непрадказальны падлетак, а сур’ёзны і надзейны мужчына. Думаю, гэта пацвердзяць вам і яго былыя аднакласнікі.
Дзяніс быў актыўным ва ўсім: іграў на гітары, прыгожа спяваў, выступаў на школьных канцэртах, удзельнічаў у КВЗ. Трэці сын сваіх бацькоў, ён з дзяцінства марыў служыць у дэсантных войсках. Толькі там, і нідзе больш. Рыхтаваўся да гэтага ледзь не з трэцяга класа.
А ў дзявятым здарылася няшчасце. Дзяніс трапіў у сур’ёзную аварыю. Пашкодзіў нагу, ды так моцна, што доўга не ўставаў з пасцелі. Зрабілі аперацыю, у каленны сустаў уставілі спіцы. Пасля выпіскі хлопец яшчэ доўгі час не падымаўся – настаўнікі вучылі яго на даму.
Нарэшце ён з цяжкасцю, але змог стаць на ногі… Вядома, ні пра якую дэсантную будучыню нельга было нават марыць. Так думалі ўсе. Усе, акрамя самога Дзяніса.
Цяжка сказаць, колькі болю вытрывала гэтае дзіця… З дня ў дзень… Без самашкадавання і крыўды на жыццё ён зноў і зноў распрацоўваў сваё страціўшае рухомасць калена. Кожны дзень знясільваючыя фізічныя практыкаванні... Гадамі… І бачыце, здолеў – перамог!
І выказаць складана, як я… Ды што там я… Уся наша школа, усе Варняны… Мы жадаем Дзянісу перамогі. Не толькі ў Лас-Вегасе – у жыцці наогул.

---------------------------------------
Падрыхтавала Ганна ЧАКУР.