Накануне Дня защитников Отечества островецкие мужчины ответили на "5 вопросов о главном"

1. Сучаснай моладзі, у тым ліку і маладым мужчынам, характэрны высокі адукацыйны ўзровень. Зараз менш рамантыкі, больш практычнага падыходу да жыцця, і звязана гэта ў першую чаргу з доступам да матэрыяльных даброт. Уласная машына або падарожжа ў наш час для маладога чалавека былі завоблачнымі марамі. У нашага палення, каму зараз за 60, ідэалы прэваліравалі над практычным падыходам да жыцця, было больш рамантыкі. На сучасным этапе для маладых мужчын ў большай ступені характэрны практыцызм, а таксама павышэнне інтэлектуальнага і адукацыйнага ўзроўню.

2. Дзень абаронцаў Айчыны і Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь старэйшае пакаленне, якое застала СССР і першапачатковую назва гэтага свята як Дзень Савецкай арміі і Ваенна-марскога флоту, правамерна лічыць сваім днём. Дата захавалася – змянілася толькі назва. У школьныя часы мы з такім хваляваннем чакалі і 23 лютага, і 8 Сакавіка! З дзіцячага садка і пачатковай школы хлопчыкі ўсведамлялі сябе абаронцамі.

У васямнаццаць гадоў мяне прызвалі ў армію. Служыў у Германіі – і гэта былі значныя гады ў маім жыцці. Падчас службы займаўся і журналісцкай дзейнасцю: як уласны карэспандэнт газеты, атрымліваў больш, чым даплачвалі за сяржанцкае званне. Пагэтаму пасля дэмабілізацыі прывёз з сабой салідную па тым часе суму. ...Гадоў дзесяць назад раз на тыдзень мне яшчэ снілася армія.

І цяпер часта пераглядваю армейскі альбом. Майму сыну ў свой час таксама падабалася разам са мной гартаць старонкі і разглядаць фотаздымкі таты – прыгожага, з медалямі. І ў выніку ён таксама абраў у жыцці гэтую дарогу.

3. Мужчына – гэта страж і захавальнік. Зараз я ў першую чаргу абаронца сваёй сям’і, а пасля – сваіх маральна-этычных нормаў і правілаў.

4. Слабасць і мужчына не сумяшчальныя!

Калі гэтае паняцце разглядаць з пункту гледжання асабістых каштоўнасцяў, у некага гэта можа быць рыбалка ці паляванне. Напрыклад, у маладосці мне падабаліся і былі неабходны стасункі з таварышамі па камсамолу, грамадскіх аб’яднанняў або з сябрамі па пяру з паэтычнай суполкі, якую ўзначальвала Вольга Іпатава. Пазней я захапляўся паляваннем, а збіраць грыбы і зараз вельмі люблю. Яшчэ паэзію магу лічыць слабінкай, якую сабе дазваляю.

5. Сапраўдныя мужчыны не лічаць падарункаў: мы павінны дарыць іх, а не атрымліваць. Пагэтаму падарункі ўспрымаю з пэўнай доляй хвалявання. Самым галоўным падарункам лічу сваю прыналежнасць да гэтага свята. Добрае слова, усмешка значна важней за канкрэтны падарунак… Трапяткімі і запамінальнымі былі падарункі ад дзяўчынак у школьныя гады. Пасля службы ў арміі самым значным падарункам былі віншаванні калег, калі яны пачыналіся словамі “Таварыш, падпалкоўнік…”. Аднак больш за ўсё запомніліся тыя два армейскія гады – пачатак станаўлення і ўзмужнення, і тыя першыя воінскія званні – самыя дарагія.

1. І сучасныя мужчыны, і іх папярэднікі ў першую чаргу з’яўляюцца абаронцамі Рэспублікі Беларусь, а раней – Савецкага Саюза, а таксама сем’янінамі…

Цяперашнія маладыя людзі больш мабільныя, лепш пераключаюцца і арыентуюцца ў сучасных сацыяльна-эканамічных умовах. Век кам’ютарызацыі і інтэрнэту, мне здаецца, адсунуў на другі план жывыя стасункі. Для мужчын майго пакалення ў большай ступені было характэрна пастаянства ў рабоце, а зараз маладыя людзі ў першую чаргу арыентуюцца не на сферу дзейнасці, а на заробак.

Я ўжо не першы год выкладаю ў школе дапрызыўную падрыхтоўку юнакоў (раней – пачатковую ваенную падрыхтоўку), і з кожным годам усё больш складана накіроўваць падрастаючае пакаленне на ваенныя спецыяльнасці. Мне, як настаўніку, прыемна, што нашы выпускнікі, той жа Аляксандр Сямашка і Павел Кежун, абралі менавіта такі шлях.

2. Незалежна ад службы ў арміі мужчына ў любы момант павінен быць гатовы абараняць родную краіну – гэта яго свяшчэнны абавязак.

Мяне прызвалі ў армію ў 1973 годзе адразу пасля заканчэння школы: я не паступіў у інстытут з першай спробы. Служыў два гады ў вучэбным падраздзяленні інжынерна-тэхнічных войскаў у прыбалтыйскім горадзе Тапа ў Эстоніі. У нас былі хлопцы з усяго Савецкага Саюза. Службу закончыў у званні старшыны. А пасля дэмабілізацыі паступіў на геаграфічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

3. Лічу сябе абаронцам краіны – а значыць і сваёй сям’і, блізкіх, родных, бацькоў, сяброў…

4. Люблю рыбалку. Для мяне гэта і рэлаксацыя, і адрэналін, і стасункі з сябрамі, такімі ж аматарамі. З-за занятасці на працы зімой не так часта, як хацелася б, удаецца вырвацца на рыбалку, затое летам спаталяю рыбалоўны “голад”.

5. У гэтым калектыве я працую даўно, агульны стаж педагагічнай дзейнасці складае 42 гады. Жанчыны, калегі па працы, ніколі не пакідаюць нас, мужчын, без увагі на 23 лютага і віншуюць адчувальнымі падарункамі.

У маёй сям’і таксама прынята віншаваць мужчын з Днём абаронцаў Айчыны. Цяпер складана прыгадаць, які прэзент быў самым незвычайным, таму што, па вялікаму рахунку, важны не падарунак, а ўвага.

1. Сучасны малады чалавек павінен умець зарабляць грошы, каб забяспечыць сябе і сваіх блізкіх; паводзіць сябе дастойна – як у сям’і, так і ў грамадстве; увогуле – заставацца мужчынам пры любых абставінах і ў любой жыццёвай сітуацыі.

Мне здаецца, што зараз людзі (у тым ліку і мужчыны) больш увагі надаюць нязначным, другасным рэчам. Юнакі адпускаюць валасы, карыстаюцца паслугамі стылістаў – і гэта, на мой погляд, разыходзіцца з вобразам сапраўднага мужчыны. Як чалавек ваенны, лічу, што прадстаўнікі моцнай паловы як знешне, так і ўнутрана павінны адпавядаць класічнаму вобразу мужчыны-абаронцы, мужчыны-здабытчыка.

2. Пасля заканчэння школы я паступіў у камандна-інжынерны інстытут МНС. Мы праходзілі курс маладога байца, нас вучылі асноўным момантам воінскай службы. Можна сказаць, што чатыры гады вучобы ў нас была свая армія: нарады, строгі распарадак дня, заняткі па страявой падрыхтоўцы. Акрамя гэтага, патрэбна было вучыцца і здаваць сесіі. У інстытуце я набыў сапраўдных і надзейных сяброў, якія зараз працуюць па ўсёй рэспубліцы.

Лічу, што кожны мужчына, незалежна ад таго, ці служыў ён у арміі, Дзень абаронцаў Айчыны можа і павінен лічыць сваім святам. З дзяцінства, са школьнай парты нам прывіваецца, што 23 лютага – свята мужчын, і гэта правільна.

3. Я за спорт дзьвюма рукамі! У свой час выступаў за школу ва ўсіх магчымых лёгкаатлетычных спаборніцтвах, з’яўляюся кандыдатам у майстры спорту па вольнай барацьбе. Таксама мне падабаюцца гульнявыя віды спорту. Зараз хаджу на валейбол у СШ №2. Спорт развівае мяне ва ўсіх напрамках: не толькі выпрацоўвае вынослівасць, але і загартоўвае дух.

4. З прафесіянальнага пункту гледжання выратавальнік стаіць на варце пажарнай бяспекі. Вялікая ўвага ў нас надаецца прафілактычным мерапрыемствам. Мы папярэджваем узнікненне пажараў, а самае галоўнае – ратуем жыццё людзей.

5. Самым запамінальным падарункам было віншаванне ад дзяўчат з нашага ўзвода – фотакалаж, на якім адлюстроўваліся самыя запамінальныя моманты жыцця, і сатырычныя чатырохрадкоўі. Варта адзначыць, што ў нашым інстытуце дзяўчат было непараўнальна менш, чым юнакоў.

А ўвогуле думаю, што самы галоўны падарунак да Дня абаронцаў Айчыны мяне чакае наперадзе.