В Гудогайском костёле состоялась скайп-молитва

Папярэднічала гэтаму 56-е пленарнае пасяджэнне каталіцкіх Біскупаў Беларусі. На ім было прынята рашэнне аб правядзенні ў Беларусі ў межах Года малітвы Ружанцовага кангрэсу. Першая частка праводзілася ў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі, другая – у Віцебскай дыяцэзіі,  за трэцюю частку была адказная Гродзенская дыяцэзія,  а за чацвёртую – Пінская.  Моладзь з нашай вобласці (Лідская, Гудагайская, Воранаўская, Навагрудская, Гродзенская парафіі) з’ядналася ў супольнай малітве на ружанцы…

Гудагайскі касцёл Адведзінаў Найсвяцейшай Пан-ны Марыі ў адзін з кастрычніцкіх дзён сабраў моладзь з усёй ваколіцы: школьнікі пасля заканчэння заняткаў спяшаліся ў храм, студэнты са сталічных і абласных універсітэтаў імчалі дамоў… Каб памаліцца. Каб у каторы ўжо раз пацвердзіць ісціну: для размовы з Богам няма перашкод. Каб упэўніцца, што Усявышні чуе кожнага, нягледзячы на адлегласць, прафесію і захапленні. Каб у ружанец супольнай малітвы ўплесці пацерку свайго прашэння або падзякі.

Цэнтрам скайп-малітвы стаў рэктаральны касцёл (Пабрыгідскі) Звеставання Найсвяцейшай Панны Марыі. Вернікі з пяці парафій у рэжыме анлайн узносілі свае просьбы і падзякі да Бога і “свяціліся” душамі, словамі, ахвяраваннямі… Таму што супольная малітва на ружанцы дзесьці ўнутры пасяляе ўпэўненасць, што ты – не адзін у гэтым свеце.

– Малітва такога кшталту для мяне стала адкрыццём. Я заўсёды думала, што праз скайп можна толькі стасавацца з сябрамі. Аказваецца, памылялася.

Малітва на ружанцы праз скайп яднала.  Яна дала магчымасць моладзі з розных парафій стаць адным цэлым. Нават тэхнічныя перашкоды (падчас скай-малітвы ў адной з парафій былі праблемы з гукам. – заўв. аўт.) не змаглі парушыць адзінства ў малітоўнай сустрэчы. Вельмі хочацца, каб гэтая першая для мяне спроба інтэрактыўнай малітвы стала традыцыйнай.

– Уражанні ад малітвы ў Лідзе-Фары праз скайп складана перадаць  словамі: гэта адначасова ўнутрана і разам з людзьмі, паглыблена і эмацыйна… Магчыма, гэтая малітва ўдвая ўзмацніла мае эмоцыі з-за таго, што я рэдка бываю дома, таму што вучуся ў  Мінску. Чуць “Ойча наш” і “Вітай, Марыя” з вуснаў лідчан, маліцца разам з вернікамі з парафіі, дзе ў мяне шмат сяброў, знаёмых і блізкіх сэрцу людзей, –  гэта падарунак Пана Бога. Таму што ў нас, маладых людзей, часта не хапае часу не тое што на  сумесную малітву, а нават на стасункі. Лёс раскідаў нас па розных куточках Беларусі – мы рэдка бачымся адзін з адным.

Падчас гэтай малітвы адчуванне, што мы разам, побач адзін з адным, накрывала “з макаўкай”. І што б нас ні падзяляла – кіламетры, людзі, захапленні – мы ра-зам і мы славім Пана Бога.

Канешне, малітва праз скайп была прыемнай удвая, таму што разам са звычайнай моладдзю Гродзенскай дыяцэзіі маліўся і дапаможны біскуп Юзаф Станеўскі.

– Чамусьці лічаць, што чалавек можа маліцца толькі праз унутраную паглыбленасць і засяроджанасць, каб нічога не перашкаджала і ніхто не адцягваў увагу, – ты сам-насам з Богам.

Аднак для мяне стэрэатып аб своеасаблівым аскетызме малітвы разбурыла малітва на ружанцы ўсёй моладзі Гродзенскай дыяцэзіі праз скайп. Я ўпершыню ўдзельнічаў у такой малітве. Гэта было незвычайна і класна! Я зразумеў, што маліцца трэба не толькі тады, калі табе чагосьці не стае ў жыцці, што ад малітвы не трэба чакаць аддачы.  Дастаткова толькі  ўзнесці падзяку Усявышняму, як усё наладжваецца.

Свае духоўныя патрэбы я задаволіў у рэжыме анлайн з дзясяткамі такіх жа, як і сам, маладых людзей і дзяўчат – і зразумеў, што не адзін у сваёй веры.