Юности в шинелях посвящается. Чему в армии учили Виталия Недолтовского

Са школьнай лаўкі на армейскую трапіў Віталь Недалтоўскі.

– Мая часць 22249 знаходзілася пад Мінскам, гэта была «вучэбка» інжынерных войскаў. 

Прызывалі нас з аднакласнікаў адразу траіх: мяне, Сяргея Казакевіча і Дзіму Барысевіча. Трапілі ў розныя войскі. Служыць ішоў з ахвотай, думаў, можа, якія перспектывы там «намалююцца». У прынцыпе, так і атрымалася: пасля службы ў часць прыехалі прадстаўнікі сталічнай фірмы, прапанавалі па атрыманай тут спецыяльнасці аўтакранаўшчыка на работу ісці і жыллё ў Мінску давалі. Але маладосць: я не ведаў яшчэ, чаго хацеў, таму спачатку адмовіўся, а калі рашыўся – месца ўжо занялі…

Забіралі нас з астравецкага ваенкамата. Пасадзілі на аўто­бус да Гродна, там было размеркаванне. Папярэдне чуў інфармацыю, што там, на Фолюшы, і застануся, але ва ўліковым талоне, як аказалася, стаяла пазнака «вучэбны цэнтр».

Цягніком дабіраліся да Мінска. Першае адчуванне было класным, мабыць, падскочыў адрэ­налін. А потым нас пасадзілі ў закрыты фургон. Нібы з завязанымі вачыма ехалі: дарогі не бачылі, куды вязуць, не ведалі… Тыя яшчэ пачуцці! (Смяецца.)

На месцы з першага дня пайшла страявая – і мазалі… Цяжка было боты насіць – берцаў тады не выдавалі. Гарадскія хлопцы пакутвалі, вясковым прасцей – яны такі абутак ведалі. І вытрымка, і фізічная падрыхтоўка ў вяскоўцаў таксама лепшыя. А як мы анучы на ногі маталі! Спачатку далі нам па два вялікія кавалкі – нагам мякка было. А потым з кожным мыццём анучы рабіліся ўсё меншымі – і абутак націраў да крывавых мазалёў. Нічога, прывыклі і ногі на месцы засталіся. (Смяецца.) 

Каўнерыкі самі падшывалі. Няпроста многім было вытрымаць правільную шырыню тканіны ў запалкавы пачак і сцяжкі пэўнай даўжыні. 

Самым складаным для мяне было рыхтавацца да параду: тры месяцы страявой у любое надвор’е. Да поўнага «набору» паставілі мяне яшчэ і ў роту ганаровай варты…

Увогуле ж фізпадрыхтоўка, страявая, стрэльбы на палігоне – будні любога салдата.

У арміі мы вучыліся вельмі шмат, можа, нават больш, чым у школе. На размеркаванні мяне адправілі вывучаць аўтамабільныя краны. Першыя паўгода  пісаў канспекты,  вучыў, затым здаваў залікі. Матывацыя была добрая: не здаў –  на ўзмоцненую страявую або ў нарад. 

Цікава было, прынамсі, гэтыя першыя шэсць месяцаў. І яшчэ столькі ж – пакуль сам, ужо як намеснік камандзіра ўзвода, выкладаў для «маладых». А астатнія паўгода хацелася дахаты. (Смяецца.)

Да слова, праз год маёй службы ў Барысаве сфарміравалі адзіны вучэбны цэнтр па ўсіх ваенных спецыяльнасцях. І мы пераехалі туды. Апошнія некалькі месяцаў на новым месцы давялося складана, але за работай па добраўпарадкаванні дні праляцелі хутка. 

Увогуле вольнага часу не было, у канцы дня хоць бы ногі да ложка данесці. 

Першы звальніцельны атры­маў усяго на некалькі гадзін – прайшоўся па Мінску. Другі – на трое сутак, з якіх дома пабыў толькі адны, астатні час пайшоў на дарогу. Ну і месяц адпачынку ніхто не адмяняў. 

Дэмабілізавалі нечакана: на два тыдні раней – 31 снежня. Бацькам у апошні момант патэлефанаваў, маўляў, забірайце з цягніка, дахаты на Новы год еду!

Подписывайтесь на телеграм-канал «Островецкая правда» по короткой ссылке https://t.me/ostrovetsby.
Телеграм-канал «Островецкая правда»  – всё самое интересное из жизни Островца и Островецкого района.