Уладзімір і Міраслава Якіменкі штогод упрыгожваюць ёлку ў вёсцы Селевічы

Адначасова з галоўнай ёлкай Астраўца – дзень у дзень, гадзіна ў гадзіну – загарэліся агеньчыкі на галоўнай ёлцы вёскі Селевічы.

…Нехта, прачытаўшы пра гэта, задуменна нахмурыць бровы: а Селевічы – гэта дзе? Нехта хмыкне: вось яшчэ знайшлі падзею: колькі жыхароў у вёсцы засталося?!

Так, вёска Селевічы ў Міхалішкаў­скім (колішнім Спондаўскім) сель­скім Савеце невялікая – там засталося з паўтара дзясятка жыхароў. Але вяскоўцы таксама хочуць свя­та і радаснага настрою! І, пера­фразіраваўшы вядомае выказванне Мічурына, не чакаюць ад некага міласці, а ствараюць яго самі!

…Гадоў з 15 таму Уладзімір і Міраслава Якіменкі пасадзілі каля свайго падвор’я елачку. Даглядалі, падкормлівалі, абразалі… Дрэўца падрасло – і стала сапраўднай прыгажуняй! «Грэх не ўбраць такую на Новы год!» – вырашылі аднойчы Якіменкі. Так і нарадзілася традыцыя, якой ужо больш за 10 гадоў: кожны год напярэдадні Ражаства запальваюцца святочныя агеньчыкі на галоўнай ёлцы Селевіч. Хоць упрыгожваць зялёную прыгажуню немаладым гаспадарам усё цяжэй – вунь якая вымахала! Сёлета, пры­знаюцца, хацелі прасіць дапамогі ў выратавальнікаў, ды неяк справіліся.

– А што рабіць? Узяўся за гуж – не кажы, што нядужы, – як заўсёды, з гумарам каменціруе свой добраахвотны сямейны грамадскі абавязак неўгамонная і нязломная Міраслава Ізыдораўна. – Аднавяскоўцы задоўга да Новага года цікавяцца, ці запаляцца сёлета на нашай ёлцы агеньчыкі. Як іх падвесці? Не зразумеюць… А нам прыемна: людзі прыходзяць з дзеткамі, машыны спыняюцца, фатаграфуюцца. Усе ж у Астравец не паедуць… Летась нават дыскатэку пад ёлкай зрабілі: карагоды вадзілі і дзеці, і дарослыя. Я цяпер хварэю, дык хоць у акно пагляджу, парадуюся. Ці ж не радасць, што і ў нашай вёсцы – свята?

Гары, ззяй, галоўная  ёлка  Селевіч! Нясі святло і добры настрой тым, хто цябе ўпрыгожвае, і тым, для каго стараліся Якіменкі!