Падведзены вынікі чарговага этапу конкурсу “Што б гэта значыла?”
Прыадкрыю таямніцу: здымак, які на гэты раз мы прапанавалі на конкурс «Што б гэта значыла», быў зроблены ў Хельсінкі. На цэнтральных вуліцах сталіцы Фінляндыі шмат такіх арыгінальных кветнікаў у старых ботах, чаравіках, вёдрах, начоўках ці, як на здымку, – у чамадане.
Дарэчы, цяпер такія імправізаваныя кветнікі можна сустрэць і ў нашых гарадах і вёсках. Вось як апісвае іх Яна Галіна (ці на сваёй вуліцы Набярэжнай падгледзела?):
Растуць у Анюты астры ў старым возе.
Надзю радуюць у бочцы жоўтыя мімозы.
Ладкуе Коля ружы ў дзіравай лодцы,
А Вера – аксаміткі ў драўлянай калодцы.
Настурцыі ў Любы на абочыне растуць,
Пахнуць на ўвесь завулак,
прыгожа цвітуць.
Рамонкі адказ на «любіць –
не любіць» шукаюць,
Валошкі ў спелым жыце сінечу хаваюць.
А Ніна Рыбік так хутка смікнула:
Усе кветкі разам у валізку ўпіхнула.
Але, як аказалася, не ўсе зразумелі гэты палёт фантазіі кветкаводаў-арыгіналаў. Вось што, да прыкладу, піша Аляксандр Харытонаў:
Чемодан стоит раскрыт.
Содержимым удивит.
Кто и что в нём разглядел?
Может, праздник отгудел?
Иль там сбор лечебных трав?
Не понять, кто будет прав…
Может, это мишура?
С ней резвилась детвора,
А теперь сюда сложили
И на конкурс одолжили.
Снимок выглядит туманным,
А набор цветочный – странным,
Непонятным никому,
Разобравшись по уму.
Не скажу ни да, ни нет.
Цвет скрывает в нём секрет.
Может, труд для икебан
Положили в чемодан?
И теперь глядят, горды,
Уничтожив все труды?
Тень наводят на плетень…
В чемодане – дребедень!
А вось Капіталіна Пятроўская вельмі добра разгледзела, што на здымку ніякая не «дребедень», а збор лекавых раслін:
Что я здесь вижу?
Чемодан,
Наполненный цветами.
Эти цветы – лекарство вам
Зимними холодами.
Да это ж липовый цветок!
Заваришь с ним себе чаёк –
Выгонит прочь простуду.
Ну это ли не чудо?
Хорошая хозяйка,
Ни разу не лентяйка
Цветами липы запаслась.
Считай, что от беды спаслась!
А Стас Курыла, гледзячы на чамадан з кветкамі, прыдумаў амаль дэтэктыўную гісторыю:
Не флора злодзеяў прывабіла,
А краму «Кветкі» хеўра грабіла.
Усюды ж кветкі на вітрыне…
І чамадан суюць дзяўчыне:
«Гаворкі весці няма часу!
Хутчэй сюды ўсе грошы з касы!»
Не здагадаліся праверыць –
Хутчэй рвануліся праз дзверы.
І вось калі дзяліць павінны –
Усе грошы выраслі… ў расліны!
Яшчэ адзін цікавы сюжэт прыдумала Рэгіна Дрэма (пачынаючыя пісьменнікі, бярыце на заметку!):
Чамадан грошай мне падаравалi,
Праз пяць гадоў адкрыць сказалi.
У чым загадкi гэтай суць?
Там працэнты нарастуць!
Час iдзе, лiчу мiнуткi –
Мiльянершай стану хутка!
Гады так хутка праляцелi,
I вось я каля сваёй цэлi!
Чамадан асцярожна адкрывала –
Ад убачаных «працэнтаў» заiкацца стала.
З рознымі адценнямі кветкава-грашовых інсінуацый і іншыя варыянты Стаса Курылы:
Некалі для грошай
Быў кашалёк харошы.
Ды вецер пасеяў насенне,
Каб быў дыпламат у цвіценні.
***
Не красоты тут демонстрация,
А явная цветочная спекуляция.
***
Фарцовщики, менялы, спекулянты
Носили гордо «дипломат».
Но в лету канули таланты…
Зарос цветами их талант.
Блізкая гэтая тэма і Рэгіне Дрэме:
Материально чтоб решить вопрос,
Муж кейс с зарплатою принёс!
Я не настолько богата,
Что б получать такую «зарплату»!
Але ёй, як вясковай жанчыне, блізкая і раслінаводчая тэматыка:
Век мгновений, два в одном:
Днём – механик, вечером – агроном!
А яшчэ Рэгіна Дрэма выказала запаветную мару гараджанак з вясковай душой (падазраю, што тыя фінскія кветкаводы – таксама з іх кагорты):
Ад шчасця я смяюць і плачу:
Мне падарылі міні-дачу!
Яна Галіна ў адным з варыянтаў зусім не захацела жартаваць – яна ўспомніла шчымліва-сумныя моманты даўняга мінулага:
«Каб заглушыць настальгію нашых беларусаў, раскіданых па свеце пасля Другой сусветнай вайны, пашлём ім чамадан кветак з родных мясцін.
Многія з родзічаў, якія апынуліся пасля ў Бразіліі, Канадзе, ЗША, прыязджалі ў госці на радзіму і, ад’язджаючы, бралі з сабой у аздобленых саломкай куфэрках родную зямлю – як найвялікшы скарб, як рэліквію. І цяпер у тэлефонных размовах яны настальгіруюць па кветках радзімы, успамінаюць бабціны ружы, півоні, крокусы, бэз…»
А вось Ларыса Гупянец лічыць, што, перш чым настальгіраваць, трэба паехаць туды, дзе гэтым займаюцца, – і гаворыць ад імені чамадана:
Хватит мне в углу пылиться –
Уезжаю за границу!
Зрэшты, для фінскага чамадана заграніца – якраз Беларусь. Хай прыязджае – у нас якраз бязвіз дзейнічае.
Пра гэта, падобна, падумала і Марыя Андрушкевіч, убачыўшы на здымку
Доўгую дарогу дадому…
Хоць у другім варыянце Ларыса Гупянец таксама настальгіруе, успамінаючы дзяцінства і скарбы бабулінага чамадана:
Мне шмат гадоў...Ужо ўнукі...
Ды ў памяць мне ўрэзаўся адзін,
Старадаўні, пакамечаны
Бабулін старэнькі чамадан.
А сёння чамаданаў няма...
Гуляюць у тэлефонах дзеці.
А для мяне быў цэлы свет
Бабулін чамаданчык гэты...
***
В семье не без урода – да такой высновы прыйшла Елена Богушевич, паглядзеўшы на чамадан, які заняўся (ці яго занялі) не сваёй справай.
А Галіна Мінкевіч, паглядзеўшы за акно, з сумам зазначае:
Всё! Закончен сбор-парад.
Август спрятался в багаж.
И сам сентябрь-листопад
Проводит лето в экипаж.
Два цікавыя варыянты даслала Валянціна Масцяніца, але занадта позна, калі вынікі былі ўжо падведзены – мы ўключылі іх у сённяшні агляд подпісаў, але ўжо па-за конкурсам.
Экзатычны падарунак
Ясь для Ганкі змайстраваў:
І сучок, і мох, і кветкі
У чамадан уладкаваў.
Няхай цешыцца каханка!
Водар лесу любы ёй.
Можа, так мая Гануля
Стане жонкаю маёй!
***
Адпраўляла мама тату
У вандроўку шчыра:
Замест маек і трусоў
Кветак налажыла.
Калі падвялі вынікі конкурсу, аказалася, што ў нас сёння два першыя месцы: з аднолькавай колькасцю балаў – 80 – на першым месцы апынуліся Рэгіна Дрэма, якая ад шчасця смяецца і плача, займеўшы міні-дачу, і Галіна Мінкевіч з лірычнымі провадамі лета. У кампанію да пераможцаў далучыўся Стас Курыла са сваёй дэтэктыўнай гісторыяй пра тое, як хеўра краму грабіла.
Віншуем і чакаем новых допісаў, а таксама здымкаў на конкурс ад ранейшых і новых удзельнікаў.
Толькі, калі ласка, сачыце за тэрмінамі падачы заявак – крыўдна не толькі вам, але і нам, калі дастойныя варыянты «прылятаюць» позна і з-за таго «пралятаюць».
