Островчанка Елена Евдакова о работе помощника воспитателя
Вось і вынікае, што кожны з нас на рабочым месцы бы звяно вялікага механізма: здаецца, і нябачнае, а выпадзе – камфорт і звыклы рытм жыцця парушыцца.
Памочнік выхавацеля Дашкольнага цэнтра развіцця дзіцяці Алена Еўдакова:
– Патэлефанавала. Пацікавілася, ці не занята яшчэ месца, і ўладкавалася ў дзіцячы сад. Мяне паставілі на яслі. Трэба ж так стацца, што на гэту групу прызначылі дваіх навічкоў – мяне і выхавацеля, маладога спецыяліста. Пасля першага рабочага дня галава ішла кругам: абавязкі новыя, малышоў шмат і яны хочуць увагі: аднаго пашкадаваць, другога прытуліць, а каго і ўвогуле зразумець – разабраць, аб чым малое гаворыць, што яго турбуе… Словам, прыйшла дамоў засмучаная. А тады ўсхамянулася: Лена, вазьмі ж ты сябе ў рукі! І ўзяла! – узгадвае памочнік выхавацеля. – Дзеці яшчэ тыя псіхолагі: ад іх пільнага вока не схаваецца нічога, яны хутка «зловяць» твой настрой, скапіруюць фразы і паводзіны. І вялікія фантазёры, часам такіх анекдотаў наслухаешся – здаецца, разумееш, што не можа таго быць, але сумненні ўсё ж точаць, бо гавораць жа на поўным сур’ёзе. Проста артысты!
– Прынесці ежу, раскласці яе па талерках, вымыць посуд, прыбраць памяшканні групы, зрабіць дэзынфекцыю, памяняць пасцельную бялізну, заправіць ложкі, навучыць малышоў самаабслугоўванню: апранацца, прыбіраць за сабой цацкі і адвучыць ад памперсаў; дапамагчы выхавацелю апрануць дзяцей на прагулку, пакласці іх спаць, заплесці валаскі дзяўчынкам – вось у чым заключаецца мая паўсядзённая работа, – сціпла гаворыць астраўчанка.
