Падводзім вынікі чарговага этапу конкурсу

Яшчэ мы вельмі ўдзячны нашым чытачам, у прыватнасці, Ва­лян­ціне Масцяніцы, што яны не толькі адказваюць на конкурснае заданне, але і прапануюць здымкі для яго. 

Праўда, на гэты раз Валянціна хацела падаць свае варыянты пад псеўданімам. Але навошта? Адна грань творчасці другой не пера­шкаджае. І журы ацэньвала іх вартасць – паўтаруся ў чарговы раз – не ведаючы аўтарства. Так што ўсё па-чэснаму! 

Вось які варыянт прыдумала Валянціна Масцяніца да свайго здымка:

Насіць на руках

Абяцаў мой каханы,

Але штось замнога

Ува мне кілаграмаў.

Прыдумаў мой любы

Машынку такую:

Крэсла мяккое

У тачку засунуў.

Вось так і катае

Мяне ён па свеце.

А я, як прынцэса,

На троне на гэтым!

Мусіць, кожная жанчына марыла б пра такую «машынку», калі «замнога кілаграмаў» не дазваляюць каханаму насіць на руках.

Тэму сямейных узаемаадносін убачылі на здымку і іншыя чытачы. Да прыкладу, Тарэса Бабіч:

Хто купляе «Мэрсэдэс»,

 Хто – новую «Ладу». 

А мне муж змайстраваў

Тачанку з мяккім задам.

Вось вясна ужо настала, 

На дачу ехаць трэба стала. 

Хтосьцi градкi будзе там капаць, 

А я – у мяккiм крэсле загараць.

Дзве папярэднія канкурсанткі ўбачылі на здымку станоўчыя сямейныя адносіны (ці сваю мару пра такія?) 

А ў Міраславы Якіменкі погляд прыземлены і больш рэалістычны: «Развод. Мэблю пaдзялiлi, пра пачуццi ўжо забылi».

Зрэшты, можна і не дзяліць, лічыць Міраслава. Калі сямейнае жыццё возьме за горла сваёй важкай мускулістай рукой, то можна ўбачыць і такую аб’яву: «Увага! Аддам у добрыя рукi мужчыну – заўзятага тэлеаматара з пасагам: тачка+ трон».

Ёсць жадаючыя? Налятай!

Хоць і Міраслава Якіменка ўмее марыць. Ці падказвае вый­сце жонкам заўзятых тэлеаматараў:

Баба, тачка, агарод?

Сон, трон – i пaйшло яно ўсё вон!

Каму грады-дачы надакучылі (хоць, здаецца, яшчэ не было калі), – выкарыстоўвайце тачку і любімае крэсла ў новым амплуа.

Ларыса Гупянец «прымерыла» гэтае амплуа – і захоплена ўс­клік­нула:

Бесподобно! Прекрасно! 

Прелестно!

Ой как нравится мне! 

Благодать!

Я с бокалом вина 

сяду в мягкое кресло,

В самом дальнем углу, 

где меня не достать.

І далей Ларыса прызнаецца:

Нигде, ни на одном месте 

Мне не думается ТАК свободно и правильно, 

Как на этом кресле...

А ўсё таму што (яшчэ адзін варыянт Ларысы Гупянец):

Красное кресло – 

акцент интерьера,

Яркой палитрой меняет простор.

Вносит уют, добавляет манеру,

Стильный, смелый, 

уютный декор.

На фоне стен – 

словно пламя в камине,

Манит присесть и забыть про дела.

Красное кресло – 

вы в этой картине,

Словно звезда, 

что уют принесла.

Тое, што на здымку перш за ўсё мэбля, адзначылі і іншыя ўдзельнікі конкурсу. Да прыкладу, Рэгіна Дрэма ўспомніла старыя нядобрыя часы, калі ўсё на свеце не куплялі, а даставалі:

Гарнитур гостиный 

мы по блату достали.

Было дело: 

разорились малость!

С десятого года его «обмывали»,

С тех пор одно кресло осталось!

А калі дастаць, купіць ды яшчэ і абмыць, то найчасцей здараецца сітуацыя, як у наступным варыянце Рэгіны:

Купiлi крэсла – вось дык удача! 

Попа радуецца – 

а кашалёк плача…

Але большасць чытачоў звярнула ўвагу, што мэбля гэтая як мінімум з мінулага стагоддзя. І сваімі вострымі пёрамі прай­шлася па яе ўзросце, часта параў­ноў­ваючы лёс старога крэсла і немаладога чалавека. 

Вось што з сумам і жалем канс­татуе Валянціна Масцяніца (ёсць падазрэнне, што гэта варыянт на­пісаны на падставе рэальных падзей):

Цэлых дваццаць год у школе

Крэсла гэтае жыло.

Вартаўнік, дырэктар, завуч, 

Першакласнік і настаўнік –

Мякка ўсім у ім было.

А цяпер стаіць пад плотам

Непатрэбны элемент…

З моды мэбля выйшла гэта –

Вось такі эксперымент.

Між тым Валянціна прапануе, як можна выкарыстаць старое доб­рае мяккае крэсла:

Чтобы спорилась работа,

Нужно всем создать комфорт.

Чтобы тело не устало,

Кресло мягкое поставлю.

Полистать «ТикТок» в айфоне, 

Поболтать по телефону, 

Подремать минут пятнадцать

И, конечно, непременно

Все вопросы порешать!

І Капіталіна Пятроўская мае што сказаць з гэтай нагоды:

Кресло отжило свой век,

Как и старый человек.

Так совпало, ёлки-палки, 

Что обоих их – на свалку!

Пра тое ж – і Леанарда Якель – наша баба Лена:

Крэсла, як і чалавек,

Аджыло ўжо свой век.

Тэлевізар ў ім глядзелі,

Дзеці побач тут галдзелі.

І газету ў ім чыталі,

Усе навіны пазнавалі. 

Ды на тачку ўраз паставілі – 

 У апошні шлях адправілі.

А магло б шчэ доўга жыць,

Людзям добрым паслужыць.

Зрэшты, старыя добрыя людзі знойдуць, як прыстасаваць старыя добрыя рэчы. Тая ж Капі­та­ліна Пятроўская пра­паноўвае лайфхак:

Хотели кресло уж на свалку, 

Да дед решил:

– Сгодится на рыбалку!

Буду в кресле я сидеть

 И на удочку глядеть. 

Поймаю рыбку, не поймаю, 

Но зато поотдыхаю. 

Посижу да подышу, 

Никуда уж не спешу. 

Зрэшты, можа атрымацца і так, як прыдумала (ці падгле­дзела?) баба Марыя – Марыя Бруйко:

Дзядок смачна паабедаў,

На качалку-крэсла сеў.

Цяжар крэсла не ўтрымала –

Разам з дзедам пад стол ўпала.

Дзеда кінула ў гарачку:

Крэсла хуценька падняў,

Памясціў яго на тачку –

Курс на звалку паказаў.

І ўсё ж большасць нашых чыта­чоў прапануюць выка­рыстоўваць старое крэсла ў якасці новага віду грамадскага транс­парту. Для вёскі – самае яно!

Марыя Бруйко піша:

На колёсах, на шасси

Стоит сельское такси.

Не машина – просто класс!

Подавай скорей заказ!

Садись на мягкое сиденье,

Посильнее жми на газ!

Аляксандр Харытонаў лічыць, што такое таксі і ў Астраўцы знайшло б заказчыкаў. А што: ва ўсіх еўрапейскіх гарадах, не кажучы пра азіяцкія, прапануюць паслугі веларыкшаў. Чым мы горшыя? Да таго ж у нас гэта магло б быць з мясцовым каларытам, у стылі «прывітанне з СССР»! Гэй, патэнцыяльныя бізнесмены, звярніце ўвагу на падказку Аляксандра! Пакуль што аўтар дорыць бізнес-ідэю, але ніхто не забараняе прэміраваць вынаходцу:

Новый вид открыт услуг:

В Островце по улицам

Рикша возит всех вокруг

В кресле, словно курицу.

К дому подано такси:

Кресло дожидается.

Кого хочешь расспроси –

Тачкой называется.

Транспорт этот хоть куда,

Он везде проедет:

От базара до суда –

Куда хочешь едет.

«Гиппо», «Санта» и «Мастак»,

Почта и больница,

ЖКХ, кафе, кабак… 

Вот бы прокатиться!

Зрэшты, у Аляксандра Харытонава ёсць і іншая «гісторыя з жыцця», якую ён вельмі маляўніча апісаў у адным з варыянтаў:  

Из магазина вёз домой

Кресло в старой тачке.

Хорошо, что выходной:

Потный, как в горячке.

Одному груз не внести –

Ведь этаж-то пятый!

Продолжаю всех клясти:

Выдохся, проклятый.

Видно, стал уж староват…

Если б раньше было!

Кресел десять бы подряд 

Силушка б носила.

А теперь соседа звать

Только остаётся…

Кресло может подождать:

Выпить нам придётся.

Оба старых п***на

До того напились…

Два бесчувственных бревна

К тачке не явились. 

Целый день стоит она.

Пьяниц ждёт работа. 

Мастяница из окна 

Сделала нам фото.

Ёсць такая гісторыя (нават дзве) і ў Марыі Бруйко:

Из-за леса, словно в сказке,

В наше тихое село

В канун Христовой светлой Пасхи

Спустилось с неба НЛО.

Гэта першая.

А вось і другая:

На асфальте при дорожке

На одной куриной ножке

Новинка: робот-самоход

Клиентов-экстремалов ждёт.

Аляксей Маргуж уявіў сябе на месцы выкінутага, нікому не патрэбнага крэсла-трона – і зага­варыў яго голасам:

Я выставленный трон

На пьедестале – тачке.

Меняют мой кардон,

С моей любимой дачки.

Заберите, если нравлюсь,

Всё ж я трон.

Я учтён, и этим славлюсь,

В прошлом – эталон.

Только тачка, братцы, не моя,

Пьедесталом стала тачка, это да.

Повезёт, подбросит, ну родня.

Стану креслом мягким 

в доме у тебя.

Год две тысячи 

десятый неспроста:

В нём указан

год рождения меня.

В этой дате – 

непомерная тоска,

Ну купите, 

ну купите же меня!

А Рэгіна Дрэма прызнаецца, што ў яе конкурсны здымак вы­клікаў настальгічныя ўспаміны: 

Здесь и детство прошло,

Здесь и юность промчалась.

И куда всё ушло?

Только память осталась…

Не шумит старый клён,

И не скрипнет калитка.

Как несбывшийся сон,

Как украдкой улыбка.

Памятник старины –

Время всем хороводит.

Моей нет здесь вины,

Просто время уходит…

Апошні варыянт Рэгіны Дрэмы знайшоў водгук у членаў журы – многія адзначылі яго ў ліку лепшых. У выніку ён набраў 80 балаў і стаў пераможцам.

А кампанію Рэгіне на верхняй прыступцы п’едэсталу гонару з тымі ж 80-цю баламі склалі Аляксандр Харытонаў са сваёй бізнес-ідэяй і аўтар здымка Валянціна Масцяніца, для якой «любы прыдумаў машынку такую», каб катаць яе па ўсім свеце.

Віншуем пераможцаў – і ўсім жадаем поспехаў у наступным этапе конкурсу.