90-годдзе адзначыла былы ўрач, мудрая і светлая жанчына Ніна Кулакова
12:00 / 10.03.2026
…Неяк мы сустрэліся з Нінай Аляксандраўнай на вуліцы, разгаварыліся. У нас ёсць агульныя тэмы для ўспамінаў: яе муж, светлай памяці Яўген Мікалаевіч Кулакоў, доўгі час працаваў у рэдакцыі «Астравецкай праўды».
Міма нас праехала на веласіпедзе жанчына. Спынілася, павярнулася, доўга ўглядалася. Вярнулася.
«Ніна Аляксандраўна? А я вас адразу не пазнала… Думаю: вы гэта ці не? Я вам дзякуй хачу сказаць – ад сябе і ад сваёй мамы. Вы некалі мяне ад смерці ўратавалі. Памятаеце, якую мяне да вас у інфекцыю даставілі? Пэўна ж, не: колькі нас такіх было. А я вас на ўсё жыццё запомніла. Малюся за вас. Вы – мая ратавальніца».
Калі б сабраць разам усіх удзячных ёй пацыентаў, тых, каго яна вылечыла, каму ўратавала жыццё ці проста дапамагла ў жыцці словам ці справай – упэўнена, што кінаканцэртная зала «Астравец» усіх не змясціла б…
Ніна Аляксандраўна – расіянка, яраслаўская. Але ў бацькі-ваеннага адрас быў, як у той песні – не дом і не вуліца, а ўвесь Савецкі Саюз. Школу Ніна заканчвала ў Вільнюсе і з суседкай па пад’ездзе паехала ў Мінск паступаць у медыцынскі інстытут.
– На размеркаванні выбірала, каб было бліжэй да Вільнюса, дзе жылі бацькі. Астравец – самае тое, – успамінае Ніна Аляксандраўна. – Прыехала цягніком у Гудагай, пытаюся: «Дзе раённая бальніца?». «У Каменцы, – адказваюць. – Ідзі прама, нікуды не зварочвай – і патрапіш, куды трэба». «Доўга ісці?» – удакладняю. «Пакуль не стомішся». Так і было: ішла, пакуль не стамілася і пакуль не з’ела ўсе прысмакі, што дала мне мама ў дарогу…
Маладога ўрача прызначылі педыятрам і ў першую ж ноч паставілі дзяжурыць. Ноччу паступіла жанчына з крывацёкам. Яна ўсё зрабіла, як і вучылі. Назаўтра на пяцімінутцы бадзёра далажыла пра свае дзеянні, чакала, што пахваляць, а яе паўшчувалі: не варта ўсё браць на сябе, здарыцца неардынарная сітуацыя – выклікай вузкіх спецыялістаў…
У той час у раённай бальніцы ў адной палаце ляжалі ўсе: гінекалагічныя хворыя, тэрапеўтычныя, мамы з дзецьмі, малыя... Адно што жанчыны з мужчынамі паасобку.
Малады ўрач зняла кватэру ў Астраўцы. Хадзіла на работу пешшу: чатыры кіламетры туды, столькі ж назад. Зрэшты, не яна адна: усе так пачыналі. І на выклікі да пацыентаў дабіраліся на сваіх дваіх – пра транспарт, як і пра жыллё, ніхто і размовы не вёў.
Праз нейкі час Ніну Аляксандраўну на танцах «выглядзеў» журналіст «Астравецкай праўды» Яўгеній Кулакоў, які і стаў яе лёсам.
Калі педыятраў у бальніцы пабольшала, а адзіны інфекцыяніст звольніўся, тагачасны галоўны ўрач Уладзімір Ігнатовіч прапанаваў Ніне Аляксандраўне атрымаць новую спецыялізацыю. Яна паслухалася – і да пенсіі і пасля выхаду на заслужаны адпачынак працавала загадчыкам інфекцыйнага аддзялення.
…У дзень юбілею ў яе кватэры было людна і шумна: віншавалі калегі, родныя, сяброўкі, суседзі. Памятаюць і паважаюць яе людзі. Значыць, доўгае жыццё пражыта недарэмна: ёсць што ўспомніць і пра што моладзі расказаць. Было б толькі каму слухаць…
