Кто и как готовит завтраки и обеды ворнянским школьникам
Я часта думаю: адкуль у іх столькі сіл і цярпення? Пакуль мы яшчэ толькі збіраемся ў школу, яны ўжо даўно на месцы – у сваёй кухоннай каралеўскай зале, дзе пахне свежым хлебам, цёплым малаком і ранкам, які толькі пачынае дыхаць.
Ганна Куцько – гэта спакой. Яна рухаецца мякка, як вада, і нават самы шумны ранак становіцца цішэйшым, калі яна побач. Кажуць, што дзеці, якія не любяць гародніну, у яе чамусьці просяць дабаўку. Можа, таму што яна кладзе ў кожную порцыю нешта большае, чым прадукты, – сваю дабрыню.
Алена Клышко – майстар парадку. Яна ведае ўсе тэхналагічныя карты на памяць, нібы вершы. Яе рухі хуткія, дакладныя, але ў кожным ёсць пяшчота. Яна можа зрабіць так, што нават звычайная бульба можа стаць вялікім святам.
Юлія Пазлевіч – самая маладая з усіх, у яе столькі энергіі, што ёю можна было б асвятліць усю школу.
«Разам яны – як чатыры поры года, чатыры сэрцы, што б’юцца ў адным рытме. За дзень яны кормяць 260 школьнікаў і 57 дашкольнікаў. А калі ўлічыць, што многія з нас прыходзяць і на сняданак, і на абед, і на падвячорак, то атрымліваецца каля 500 порцый – 500 маленькіх цудаў, прыгатаваных з любоўю і адказнасцю».
Калі я заходжу ў сталовую, мне заўсёды здаецца, што тут жыве нешта асаблівае. Цяпло. Спакой. Дабрыня. І я ведаю: гэта яны. Нашы жанчыны-повары. Нашы чараўніцы, якія кожны дзень робяць свет крыху смачнейшым.
Вольга Адула, вучаніца 11 класа Варнянскай сярэдняй школы.
