Ганна Карвель: “Галоўнае – добразычлівыя адносіны да людзей”

Згадзіўшыся аднойчы на прапанову папрацаваць сакратаром Міхалішкаўскага сельскага Савета, Ганна Карвель знайшла сваё месца. І не здрадж­вае яму ўжо 38 гадоў.

– Мне падабаецца мая работа, – паціска­ю­чы плячыма, тлумачыць ця­пе­рашні кіраў­нік спраў. – І параўнаць ёсць з чым: да сельсавета была бухгалтарам, эканамістам у калгасе «Запаветы Ільіча». Пасля яго рэарганізацыі збіралася ісці ў бухгалтэрыю калгаса імя Чапаева. Ды толькі, на шчасце, сустрэўся на шляху тагачасны старшыня сельсавета Міхаіл Крупіца, у якога якраз звальняўся сакратар, ён прапанаваў: «А можа, да мяне пойдзеце?» Параілася з мужам і згадзілася. І да гэтага часу ўдзячна Міхаілу Іванавічу, што так своечасова пера­хапіў мяне.  

Работы ў кіраўніка спраў – так цяпер называецца колішняя пасада сакратара – хапае: падрыхтоўка праектаў сесій і выканкамаў, пастаноўка грамадзян на чаргу на паляпшэнне жыллёвых умоў, рэгістрацыя нованароджаных, работа ў савеце пра­філактыкі, выдача даведак – абавязкі можна пералічваць доўга.

– Добра памятаю першы дзень, – усмі­хаючыся, расказвае жанчына. – Дапамагала Марыя Федаровіч. Яна была інспектарам, шмат гадоў працавала ў сель­­савеце, таму ўсё ведала. І вось у гэты ж дзень прыйшоў мой аднакласнік рэгіст­раваць дзіця. А мне боязна: раптам памылюся ці няправільна штосьці напішу – сорам жа які! Я да Марыі Іосіфаўны: можа, вы лепш зробіце? Але яна далікатна адмовілася, адзначыўшы, што ў мяне і самой добра атрымаецца. Так усё і пачалося. Колькі за гэты час дзетак зарэгістравала – не злічыць.

А ў мінулым яшчэ і маладых жаніла. Ганна Станіславаўна з настальгіяй успамінае, як кожную суботу яны ў клубе ўрачыста рэгістравалі па 5-6 шлюбаў. Як хваляваліся і радаваліся за маладажонаў. Як аднойчы больш за 8 гадзін чакалі на цырымонію маладых, бо ў іх зламаўся па дарозе аўтобус.   

Успамінаў за 38 гадоў шмат і галоўная роля ў іх адведзена, вядома ж, людзям.  

– За стасункі і люблю сваю работу, – прызнаецца кіраўнік спраў. – Падабаецца падказаць, параіць, дапамагчы… Нездарма кажуць: як ты да людзей, так і яны да цябе. Так яно і ёсць. А ў рабоце лічу галоўным добразычлівыя адносіны. Тады і праца бу­дзе падабацца, і адчуваць сябе будзеш на сваім месцы.