Чым жыхарам Астравеччыны запомніўся 2024 год

12:00 / 02.01.2025

Фото Pexels

Вось і набліжаецца да завяршэння яшчэ адзін год. Для кагосьці ён цягнуўся павольна, для некага праляцеў, бы імгненне. Для адных быў знакавым на падзеі, для другіх – спакойным. Але, незалежна ад значнасці і важнасці, 2024-ты, безумоўна, запомніўся кожнаму чымсьці сваім.

Якім стаў адыходзячы год і якія падзеі ўразілі ці запомніліся больш за ўсё? Аб тым карэспандэнту «АП» расказалі жыхары Астравеччыны.

Раман і Таццяна Гаруновы, г. Астравец:

Раман:

– Самая радасная і значная падзея, якая толькі можа быць у жыцці чалавека, адбылася яшчэ ў пачатку года: 9 студзеня нарадзіліся нашы першынцы: блізняты Давід і Цімур. І, можна сказаць, з гэтага дня ўсё падзялілася на «да» і «пасля». Новы рэжым, светаўспрыманне, адчуванні – усё стала іншым. А яшчэ з’явілася ўзмоцненае пачуццё адказнасці за гэтых маленькіх чалавечкаў і боязь зрабіць штосьці не так. Але, лічу, мы спраўляемся нядрэнна і адначасова шмат чаму вучымся. (Усміхаецца.)

Таццяна:

– Навіна, што ў нас будзе не адно дзіця, а двое, першапачаткова стала шокам. Справа ў тым, што спачатку на ўльтрагукавым даследаванні гэтага не ўбачылі. І толькі пазней нам сказалі, што будзе двое немаўлят. Першае маё адчуванне – страх. А Рома ўсё хваляваўся, як мы будзем іх адрозніваць. (Смяецца.)

Пасля таго як малышы з’явіліся на свет, мы яшчэ месяц ляжалі ў радзільным доме – дзеці павінны былі набраць вагу. Памятаю, прынясуць мне іх, усю ноч не сплю: гляджу і дыхнуць ці дакрануцца лішні раз баюся, каб толькі не нашкодзіць. Канешне, спачатку няпроста было – вопыта ж ніякага! Але паступова прызвычаіліся. Першы месяц мама ўзяла адпачынак і прыехала дапамагаць – добра, што непадалёк, у Палушах, жыве. Муж выратавальнік, працуе па зменах. Але калі дома, таксама памочнік ва ўсіх справах.

Усе кажуць, чым далей, тым з дзецьмі цяжэй, а мне, наадварот, з часам стала прасцей. Дарэчы, хоць Давід і Цімур блізняты, але я, муж, бабулі, дзядулі з лёгкасцю іх адрозніваем. Гэта для іншых яны аднолькавыя, а для тых, хто праводзіць з імі час, хлопчыкі зусім розныя – як знешне, так і па характары.

Удзячны адыходзячаму году за найлепшы двайны падарунак. Не знайсці слоў, каб апісаць тое, што адчуваю да сваіх дзетак. Раней не разумела і не магла ўявіць, якое гэта пачуццё. Таму ў 2025 годзе жадаю ўсім, хто хоча стаць бацькамі, каб мара абавязкова здзейснілася.

Анастасія Сямашка, г. Астравец:

– Трэцяга студзеня старэйшаму сыну Сямёну споўнілася 18 гадоў. Мне, напэўна, як і кожнай маці, не верыцца, што ён дарослы, хоць і вышэйшы за мяне амаль на галаву. (Усміхаецца.) Да гэтага часу сын атрымаў спецыяльнасць і ўладкаваўся на працу. А восенню яму прыйшла павестка ў армію. Хлусіць не буду: спачатку вельмі перажывала і хвалявалася. Асабліва пасля таго, як даведалася, што аднаго яго сябра накіроўваюць у Брэст, другога – у Мар’іну Горку. Але калі сказалі, што Сямён будзе служыць у вайсковай часці пад Варнянамі, ад сэрца крыху адлягло – лічы, побач. З аднаго боку разумею, што ён вырас і, як сапраўдны мужчына, павінен прайсці армейскія будні, з іншага, – нічога не магу зрабіць з мацярынскім інстынктам. Сямён – мая крывінка, маё дзіця, пра якое заўсёды буду клапаціцца. І 30 кастрычніка ў 5.00 мы праводзілі яго ў армію. Асобна адзначу прысягу. Усё было так урачыста, кранальна і хвалююча – словамі не перадаць. Калі надышла чарга Сямёна прысягаць на вернасць Айчыне, вядома ж, не стрымала слёз. Ганаруся і бязмежна люблю яго.

Яшчэ сёлета мае татачка і мамачка – Уладзімір Віктаравіч і Вольга Аляксандраўна Станевічы, якія жывуць у Страчанцы, у чэрвені адзначылі 40-годдзе сумеснага жыцця. Мы з сястрой падрыхтавалі для іх сюрпрыз, заказалі спецыяльны торт – і ўжо са сваімі дзецьмі паехалі віншаваць. Канешне, бацькі ўзрадаваліся і расчуліліся, таму былі і смех, і слёзы. Тата з мамай для нас – прыклад сямейнай узаемапавагі, падтрымкі і кахання. Здаецца, 40 гадоў – гэта нямала. Але трэба бачыць, як часам тата пяшчотна абдымае маму і яны з замілаваннем глядзяць адзін на аднаго.

І апошняя запамінальная падзея адыходзячага года: у нас з’явіўся новы член сям’і. (Смяецца.) Малодшы сын Ілля вельмі любіць жывёл, асабліва шкадуе бяздомных. У дзяцінстве ён час ад часу прыносіў дадому маленькіх шчанюкоў і кацянят, якім мы пасля стараліся знайсці гаспадароў. Калі падрос, зразумеў, што не зможа выратаваць усіх жывёл і перастаў іх прыносіць. Але сёлета, якраз на Дзень маці, сын вырашыў зрабіць сюрпрыз: падарыў мне маленькае белае кацяня – вядома ж, падабранае на вуліцы. Хіба я магла адмовіцца?! (Усміхаецца.) Так у нашай кватэры з’явілася Бусінка – усеагульная любіміца і пястушка.

У Новым годзе жадаю ўсім, каб родныя-каханыя былі побач і як мага больш пакінутых знайшлі свой дом.

Рэгіна Шафран, аг. Гервяты:

– 2024 год запомніўся як радаснымі падзеямі, так і не вельмі. Галоўнае, што мяне засмучае, – тое, што па-ранейшаму неспакойна на тэрыторыі краін постсавецкай прасторы, дзе пакутуюць і гінуць людзі. А калісьці мы былі адзінай дружнай моцнай дзяржавай, якую паважалі і асцерагаліся іншыя. Розныя народы мірна жылі і працавалі разам. Мы не дзяліліся на сваіх і чужых, бо ў нас, як праўдзіва спяваецца ў вядомай песні, быў адзін на ўсіх адрас – Савецкі Саюз. Сумна, што пра гэта забылі.

У гэтым годзе мы, беларусы, стаім на парозе важнай падзеі – вызначэння нашай будучыні. І хоць дзень выбараў прызначаны на 26 студзеня новага года, думаю, многія ўжо цяпер вырашылі для сябе, за што і каго будуць галасаваць. Асабіста я – за мір і спакой у нашай краіне, а таксама далейшае яе развіццё.

Восенню для ветэранаў сельскагаспадарчай сферы арганізавалі экскурсію па Астравеччыне з наведваннем некаторых аб’ектаў КСУП «Гервяты». Паколькі шмат гадоў адпрацавала ў гэтым сельгаспрадпрыемстве, трапіла ў іх лік. Па-першае, было прыемна, што былых работнікаў не забываюць, а па-другое, цікава паглядзець, што змянілася ў добразнаёмых месцах.

Але самым запамінальным сюрпрызам у гэтым годзе стала паездка на Браслаўскія азёры, якую для ўсёй сям’і арганізавалі нашы дзеці. Хто яшчэ не быў там, настойліва рэкамендую. Якая прыгажосць! Словамі не апісаць – трэба пабываць! Стаіш на беразе возера Дрывяты – і канца-краю яго не бачна, бы на моры.

Вельмі спадабалася мне там. Сапраўды, не патрэбен бераг турэцкі, калі ў Беларусі столькі цудоўных мясцін. Варта бліжэй знаёміцца са славутасцямі роднай краіны.

Віншую ўсіх падпісчыкаў «Астравецкай праўды» з Новым годам! Новых прыемных адкрыццяў і ўражанняў, а самае галоўнае – міру і спакою ва ўсім свеце.

Андрэй Лісоўскі, аг. Варняны:

– Ой, у гэтым годзе адбылася важная падзея: я стаў больш дарослым і пайшоў у 1 клас. У школе хутка знайшоў новых сяброў, з якімі любім гуляць. Тут, у асноўным, прыкольна і весела, але бывае і дадому хутчэй хочацца. Настаўніца харошая, толькі сварыцца, калі мы занадта шумець і свавольнічаць пачынаем.

Яна кажа, што я жвавы і энергічны, а мне часам проста надакучвае на адным месцы доўга сядзець. Але стараюся быць добрым вучнем. Ведаце чаму? (Шэптам.) Бо за намі сочыць Дзед Мароз, і калі дрэнна сябе паводзіць, ён не прынясе падарунак. Вось на мінулы Новы год ён да мяне прыходзіў. І прынёс… (Задумваецца.) Гм-м… Не магу ўспомніць. Затое раскажу, што ў чараўніка сёлета папрасіў. Ролікі! І канькі! Я бачыў такія два ў адным наборы. Спадзяюся, Дзед Мароз пра мяне не забудзе.

Яшчэ запомнілася, як мы нядаўна ездзілі на пажарную падрыхтоўку ў Астравец. Там былі цікавыя заданні. Асабліва спадабалася літары шукаць і збіраць. Ці мару стаць выратавальнікам? Не-е-е. Як вырасту, хачу на фуры ездзіць. Гэта такая вялікая і прыгожая машына. На ёй так класна катацца.

А летам да нас прыязджалі сябры, і пасля мы ўсе разам ездзілі на мора. Якое? Самае звычайнае! Вялікае, цёплае, і лес вакол. Людзей там шмат сабралася. Мы з братамі з мора амаль не вылазілі. Ці гэта ўсё ж такі возера было?..

Яшчэ мне запомнілася, як мы з аднакласнікамі ў рэдакцыю «Астравецкай праўды» на экскурсію хадзілі. Там усім газету далі – я дадому маме завёз. Адна цёця, што там працуе, пра ўсё-усё расказала. А іншая на камп’ютары паказала, як газета робіцца, – ціка-а-ва. А яшчэ мне вельмі спадабалася вялікая сава, якая сядзіць у калідоры. Яна на самой справе жывая, толькі днём спіць, а вечарам прачынаецца і ахоўвае будынак – гэта мне таксама ў рэдакцыі расказалі. Вось бы падгледзець, як яна там лётае.

А на Новы год жадаю, каб да ўсіх людзей прыйшоў Дзед Мароз і прынёс падарункі, якія яны прасілі.

Похожие новости