Читатели рассказывают о своих любимых ёлочных украшениях
А цяпер ідзе зваротны працэс: цацкі здымаюцца, упакоўваюцца, адпраўляюцца на адпачынак да наступнага Новага года.
Але ж тое цяпло, што яны нам дарылі на працягу святаў, успаміны і гісторыі, з імі звязаныя, нікуды не падзеліся! Яны будуць саграваць нас у зімовыя халады і свяціць пуцяводнай каляднай зоркай…
Яны ўсе –любімыя!
Паліна Субач, 9 гадоў, аг. Міхалішкі.
Поделись игрушкою своей
Безусловно, особое место в новогодней коллекции занимают игрушки, которые перешли ко мне по наследству от моих бабушек. Они – безмолвные свидетели жизни и традиций моих предков. Я их бережно храню, всегда с радостью и благодарностью украшаю ими нашу новогоднюю красавицу.
Но есть ещё одна категория игрушек, которые мне очень дороги. И ценить их я стала сравнительно недавно. Это фетровые ёлочные игрушки, которые я сшила своими руками семь лет назад. Смотрю на мелкие аккуратные стежочки, красивые бусины и не верю, что это моих рук дело.Особенно приятно осознать, что такие игрушки украшают новогодние ёлки в домах моих друзей, родных и близких! Я с радостью дарила такие игрушки и надеюсь, что когда дорогие мне люди держат их в руках, им передаётся любовь, тепло, забота, которые я вкладывала в своё творчество.
Светлана Станевич.
Прывітанне з дзяцінства
Набліжаўся Новы Год. Я забрала дачушку з садка, i мы зайшлi ў магазiн прыкупiць што-кольвечы да свята. А там чарга за ёлачнымі цацкамі – тады яны былі ў дэфiцыце, дый каштавалі нятанна. Але дачушка кiнулася ў слёзы: «Хачу цацку!» Грошай у мяне было нягуста, але ўявіла, якая будзе радасць для малой і вырашыла сэканоміць на нечым іншым.
Але ж чарга! Стаяць самае малое гадзіну давядзецца. Я поглядам акінула доўгі хвост: мо, ёсць хто знаёмы?
І тут немалады мужчына, які стаяў з хлопчыкам, па ўсім відаць, з унукам, каля самой касы, выгукнуў: «Дзе ж вы прапалі? Вы ж перада мной займалi? Так і прапусціць сваю чаргу няцяжка». Мы з дачкой «прыклеіліся» да добрага дзядзькі. Людзі ў чарзе прамаўчалі: ці то не заўважылі падман, ці то не схацелі псаваць настрой ні сабе, ні нам.
I вось дачка ўжо прыціскае да грудзей яркі прыгожы званочак. Мы выйшлi з магазiна i вырашылi пачакаць мужчыну з хлопчыкам, каб падзякаваць. А вось i яны! Шустры хлопчык падбег да дачкі i пытаецца:
– Як цябе завуць?
– Iра, – адказала яна нясмела.
– О, Iрка! А я Юрка, – засмяяўся хлопчык.
І звярнуўся да мужчыны:
– Дзеда, а можна, я падару Ірцы свайго мядзведзіка?
– А мы чым ёлку будзем упрыгожваць? – асцярожна спытаў дзядуля.
– А ў нас яшчэ шарыкі ёсць!
– Ну то падары, калі так хочаш, – з усмешкай адказаў дзед.
Хлопчык дастаў з авоськi шклянога мядзведзіка i працягнуў маёй дачцэ. Яна падзякавала i сарамліва апусцiла вочкi…
Мы пажадалi адзiн аднаму шчаслiвага Новага года i разышлiся. Як аказалася, назаўсёды: больш ніколі не сустрэлiся.
Але той мядзведзік заўсёды вісеў на ёлцы побач з купленым тады званочкам. І нават цяпер, праз дзесяцiгоддзi, ён нагадвае дачцэ пра дзяцiнства, а мне – пра маладыя гады. Дачка захоўвае гэтыя ёлачныя цацкі як сімвал бескарыслівай дабрыні, якая нічога не патрабуе ўзамен.
Рэгіна Дрэма.
Подарки бабушки Наташи
– Когда родился наш старший сын Андрюша, бабушка Наташа на первый его Новый подарила ёлочную игрушку ручной работы – красивого филина с книгой. И сопроводила подарок письмом: «Андрюшенька! Твоя бабушка Наташа начинает новую традицию в нашей семье. Каждый Новый год я буду дарить тебе ёлочную игрушку. (…) Я не знаю, какое количество я успею тебе подарить, но попрошу твоих родителей передать их тебе на твоё 18-летие (а, даст Бог, и сама передам). Это твоя первая игрушка за 2019 год».
А когда родился Ромка, бабушка Наташа стала дарить по ёлочной игрушке каждому из внуков. У Ромки их пока три.
Перед Новым годом мальчики наряжают ёлку своими игрушками – они хорошо знают, где чья. И что это – подарки бабушки Наташи.
