Астраўчане прыгадалі, калі апошні раз карысталіся чыгункай
Аліса Шадура, студэнтка:
– Чыгункай карысталася не раз: ездзіла на электрычцы ў Мінск. (Задумваецца.) Шкада, што з Гудагая няма прамых цягнікоў да Гродна, мне здаецца, гэты маршрут карыстаўся б папулярнасцю ў жыхароў нашага рэгіёна, асабліва ў студэнтаў, улічваючы, што чыгуначны транспарт заўсёды быў таннейшым за аўтобусны.
Яўген Гродзель, вадзіцель:
– Шмат гадоў назад па справах ездзіў у Мінск на электрычцы. З Гудагая ў сталіцу можна даехаць без праблем, вырашыць справы і апошнім цягніком вярнуцца назад, тым больш што электрычкі ходзяць некалькі разоў на дзень. Але трэба прызнаць, што паездка на ўласным транспарце – гэта і эканомія часу, і больш зручная лагістыка.
Таццяна Сцяблоўская, галоўны бухгалтар:
– У пазамінулым годзе на хуткім цягніку ездзіла ў Маскву да сяброўкі. У белакаменнай была праз 6,5 гадзіны пасля выезду з Мінска. І праваднікі, і абслугоўванне, і сэрвіс на вышэйшым узроўні, хоць гэта састаў далёка не бізнес-класа. Адзінае, што засмуціла, дастаткова «куслівы» кошт на білет.
Рамуальда Вако, пенсіянерка:
– Памятаю той час, калі не было межаў, не патрэбны былі візы – і мы ездзілі на прыгарадным цягніку ў Вільнюс. Гэта было звыкла і натуральна для многіх жыхароў нашага раёна. Хоць састаў спыняўся на кожным прыпынку, але білет каштаваў капейкі.
Іна Дзмітрыева, у дэкрэтным адпачынку (без фота):
– На электрычках ад’ездзіла ўсё студэнцтва – вучылася ў Мінску. Летась, калі гасцілі ў бацькоў на Астравеччыне, вырашыла пазнаёміць шасцігадовага сына з чыгункай. (Усміхаецца.) Бацька падвёз нас у Гудагай на станцыю, адкуль мы выправіліся ў сталіцу. Словамі не перадаць эмоцыі, якія перапаўнялі Ягора. Ён, канешне, ведаў, як выглядае цягнік, але ўпершыню ў жыцці яго ўбачыў. Паездка сыну спадабалася. З мінусаў: шмат часу правялі ў дарозе, на машыне было б хутчэй.
Алена ГАНУЛІЧ, фота аўтара.
