Человек и его дело

10:54 / 26.11.2010
8514

Пражыць 100 гадоў… Больш за 36500 дзён і начэй, напоўненых пастаяннай працай і мімалётным адпачынкам, думкамі і словамі – тваімі і табе, сустрэчамі і расстаннямі – на гадзіну або на вечнасць. Назло дактарам, якія прадраклі табе кароткае жыццё ў ранняй маладосці і пацвердзілі свой дыягназ у салідным узросце, пражыць 100... Читать далее

15:44 / 19.11.2010
8044

Знайсці сябе
Яна – з рамантыкаў. З тых, хто ўмее не толькі бачыць, але яшчэ і заўважаць – усход сонца, кволы парастак маленькай сасонкі, што шукае паратунку ад ветру ў абдымках мамы-сасны, бяззубую ўсмешку дзіцяці, грымасу болю на твары пажылой жанчыны… З дзяцінства сэрца Міры было адкрыта насустрач уражанням. Дзяўчына і... Читать далее

16:18 / 10.11.2010
8288
2

Тыя, хто памятае, як у савецкія часы адзначалі дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі, пэўна, не забыў і свята, якое ішло літаральна ўслед за ім – 10 лістапада, Дзень савецкай міліцыі. Які большасці з радавых грамадзян, што не мелі дачынення да ахоўнікаў правапарадку, запомніўся дзякуючы шыкоўным канцэртам, якія ў гэты дзень традыцыйна паказвалі... Читать далее

09:38 / 03.11.2010
8078

Пётр Заянчкоўскі яшчэ ў 9 класе вырашыў паспрабаваць уступіць у дарослае жыццё – і пайшоў вучыцца ў Свірскі сельскагаспадарчы ліцэй. Ваганняў наконт таго, якой прафесіі аддаць перавагу, амаль не было. Яго бацька працаваў вадзіцелем, таму і Пеця вырашыў быць “як тата”.
У ліцэі Пётр вельмі хутка пазнаёміўся з усімі прамудрасцямі прафесіі... Читать далее

07:43 / 11.10.2010
7870

Артысты на сцэне іграюць свае ролі, ім трэба быць яркімі, упэўненымі, харызматычнымі, вясёлымі, узнёслымі, журботнымі. Але мне заўсёды цікава было даведацца, якія яны ў жыцці, аб чым думаюць і пра што мараць. І ў каго яны ператвараюцца, калі заканчваецца карнавал і гаснуць свечкі.
Святлану Куцько, дырэктара раённага Дома культуры, усе ведаюць,... Читать далее

13:39 / 08.10.2010
7613
2

Магчыма, некаму падасца дзіўным, але з Ірынай Эдуардаўнай Тальчук, сваёй зямлячкай-паляшучкай, я пазнаёмілася толькі ў Астраўцы. Было гэта даўно, больш як дваццаць гадоў таму. За гэты час мы, вобразна кажучы, з’елі разам не адзін пуд солі (і цукру). Але запрасіць “каляжанку” ў гасцёўню “Астравецкай праўды” ўсё не атрымлівалася: яна ахвотна... Читать далее

09:05 / 04.10.2010
7367

Аляксандр Лявонцьевіч цяжка ўздыхнуў і закрыў апошнюю старонку сямейнага фотаальбома, у якім да гэтага ці не гадзіну перабіраў каржакаватымі пальцамі пажоўклыя здымкі, падносіў іх да блізарукіх вачэй, углядваўся, беспаспяхова намагаючыся знайсці хоць адну са сваёй выявай.
—Не любіў я фатаграфавацца, – падняў ён на мяне свае стомленыя блакітныя вочы. – Ведаеце,... Читать далее

07:33 / 27.09.2010
7962

Хто ні разу ў жыцці не быў у музеі? Ці многа знойдзецца такіх? Напэўна, кожнага цікавіць хоць нешта.
Але ў розных людзей інтарэсы розныя. А ў нашага сённяшняга героя Уладзіміра Іванавіча Кісяля іх шмат. Але ёсць адзін, якім ён выдзяляецца асабліва. Гэта – цяга да старажытных рэчаў, якая нарадзілася ад цікавасці... Читать далее

10:53 / 22.09.2010
8219

Ды не можа быць! Каб такі малы, а гэткую здаравенную рыбіну выцягнуў! Тут не кожны дарослы здолее, а каб 15-гадовы хлапчук – і размовы няма. Можа, няпраўда ўсё, падстава? Або бацька ці хтосьці іншы з дарослых дапамагаў, або наогул у магазіне купілі…
Падобныя выказванні-выпады пачула ў адрас юнага рыбака з Міхалішак... Читать далее

14:10 / 21.09.2010
8004

Жыццё чалавека, прынамсі, яго працягласць – велічыня адносная. Нехта жыве, як гарыць – і пакідае пасля сябе, як камета, яркі след добрых і прыгожых спраў. А іншы, здаецца, ужо нараджаецца пенсіянерам і адно толькі скардзіцца на жыццё, крэкча, квокча – ні блізкім ад такога радасці, ні сабе карысці…
Праскоўя Клімаўна Мікалаева... Читать далее